je kwam er schepen tegen.
Een Binnendiep liep door het hart
rondom het kloosterleven.
Nog spreekt men over monniken
vanuit dat ver verleden.
Er is opnieuw een sprankje hoop,
kom uit dat vaatje tappen,
schaatsen in de zwaaikom,
een rondvaartbootje pakken.
Monniken waren eensgezind
en soortgelijk hun kappen!
Coby Poelman-Duisterwinkel
Zie ook de mooie herinneringen aan de Lindt van vroeger :
Wie kent ze nog, de baanvegers,
wie fietste op de brug,
wie vaart daar in de verte,
ach kon de tijd maar terug.
De tijd is niet te houden,
herinneringen wel,
is het geen prachtig plaatje,
veel handen werken snel.
Zo mooi is Aduard geweest,
heimwee wordt aangekaart,
weer door te kunnen schaatsen
naar waar dat Tjalkje vaart.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Foto: P. Kramer - Beeldbank Groningen
Bron foto: IJspret in Aduard › De Verhalen van Groningen
goed gemutst en positief,
bezorgt je waren met plezier,
het is voor hem geen ongerief.
Een groet voor ieder die hij ziet,
een aai over een hondenkop,
leeft mee in blijdschap en verdriet,
deelt pepermuntjes uit of drop.
Zijn familie helpt hem mee
bestellingen te spellen,
ook buren helpen hen op glee,
er is zoveel te tellen.
Er is altijd bedrijvigheid
bij Poelman en buur Poort,
je vindt volop gezelligheid,
er wordt gepraat, gehoord
maar op de zondag is het stil,
geen bel, geen verkoopwerk,
geen klantenritjes, geen getil
bij Centra in Hoogkerk.
Dan klutst hij suiker door wit ei
dat puddinkjes versieren moet
en noemt het met een lach erbij
zijn ‘slinger om de snoet!’
Coby Poelman-Duisterwinkel
Daar gaan de hartsvriendinnen,
zwierig over sneeuwwit ijs,
valt hier iets te winnen,
gaat het om een prijs?
Ze rijden keurig in de maat
en kruisen tegelijk,
ze kijken vrolijk en kordaat,
het siert de hele dijk.
Wat gaan ze vorstelijk gekleed
in nauwe kokerrokken
ze geven hen geen enkel leed,
een mutsje schikt hun lokken.
Ik zie mijn tante in haar jeugd
op 't Gronings platteland,
ik weet niet of het haar nog heugt,
ze zijn al aan de Overkant.
Coby Poelman-Duisterwinkel
In een tijd van hoeden dragen
waren mijn ouders jongelui
die hun ja nog zouden vragen
een dag in Arnhem samen uit.
Als ik het jonge stel zie lopen,
naast elkaar in wandelpas,
mijn vaders handen weggestoken
in zijn geklede overjas,
ook moeder op haar zondags,
in een voor hen nog vreemde stad
denk ik; door hen kwam mijn begin,
ik werd de jongste van dit paar,
de zesde van hun huisgezin,
ik koester aan elk levensjaar
in liefde mijn herinnering.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Zes jonge vrouwen poseren op het veld,
feestelijk gekleed, een lach op hun gezicht,
een zomerse dag vol vrolijkheid en licht,
achter hun ruggen staan fietsen opgesteld.
Een eindje verderop pauzeren muzikanten
gezien de instrumenten en een grote trom,
de wachtende koetsier kijkt naar de paarden om,
zitten ze op een kar, op uitgespreide kranten?
Wat is het onderwerp van hun gesprek
dat er geen oog is voor de jonge vrouwen
die zich vermaken op hun eigen plek,
de fotograaf geniet van het aanschouwen,
de dames lijken aardig opgewekt,
zij hoefden niet met instrumenten sjouwen.
Coby Poelman-Duisterwinkel
