We lopen rond bij een kijkdag als manlief me attendeert op een levensgroot schilderij. Zijn interesse is gewekt als hij de signatuur leest.
Gisteren in de stad heb ik van deze schilder een portret gezien, ook zo groot, van een prachtige dame. Dat schilderij was veel mooier dan deze. Ik stond nog in tweestrijd of ik het zou kopen maar het was zo groot, ik wist niet of jij het wel zou willen en of we er nog plek voor hebben.
De dag erop fietsen we samen naar de stad. Hij wil mij het schilderij laten zien.
Zijn gezicht betrekt als hij het niet meer ziet staan. Hij is al verkocht.
Zijn ogen lichten op, o ik zie het, ze hebben het verplaatst, kijk, daar boven. Hoe vind je het?
Ik loop er op af en hoe dichter ik bij het portret kom hoe mooier ik het vind. Tegelijk horen we achter ons iemand aan de medewerker vragen; Wat kost dat schilderij? Als door een wesp gestoken zegt manlief, wij zijn met dat schilderij bezig. De man komt er ook bij staan en wijst op de details. Zo prachtig geschilderd, die handen, echt een goede kunstenaar. Handen zijn heel moeilijk, en die kleuren… als dit werk in Parijs zou hangen zou het duizenden euro’s kosten.
Ze raken bijna in vervoering van de mooie dame, die hoed met die bloemen, dat kant, zo fijn geschilderd.
Ik sla van een afstandje alles gade en geniet van het enthousiasme van beide mannen. De medewerker is ook al komen luisteren en mengt zich erin. Ik probeer op mijn I-phone te achterhalen van wie de signatuur is, het is toch van een andere schilder dan het schilderij dat we op de kijkdag zagen, maar ik kom er niet uit.
Door het enthousiasme van de drie mannen aangestoken heb ik al wel een besluit genomen. Dit portret gaat mee naar huis.
Als het maar in de auto past. We meten, een meter bij een meter vijftig, we overwegen…
Nu staat er een geïnteresseerde vrouw naar het portret te kijken. Wat schitterend! Manlief beaamt het en ze trekken nog meer bewonderaars. En dan te bedenken dat het hier al twee weken te koop is.
Vrolijk fietsen we naar huis. Vanmiddag gaan we het met de auto halen.
Als we met het gevaarte naar buiten lopen komt er alweer een bewonderaarster met ons praten. Wat prachtig! Hebben jullie dat gekocht? O wat bijzonder! Leuk om te zien bij wie het een plek krijgt. Veel plezier ermee!
De mevrouw bij wie we hadden afgerekend zegt dat ze blij is dat het weggaat. Het stond eerst tegenover de kassa en keek me steeds zo aan, ik droom er ’s nachts van, we hebben het verplaatst want we voelden ons zo bekeken… Tja, het is maar hoe je het bekijkt.
Het kan net in de auto, achterklep open, voorzichtig rijden. Het gaat goed.
Ze hangt. Ze kijkt en wij kijken terug, het voelt nu al een beetje als familie, zo gezellig!
Wat gaan we nog met haar beleven? Het is in ieder geval zoals ze het in het soort kringen van dit portret zouden noemen een aangenaam “Conversation Piece”.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Ik heb de foto even gepersonaliseerd. De letters staan niet in het officiële werk.
