Wie kent ze nog, de baanvegers,
wie fietste op de brug,
wie vaart daar in de verte,
ach kon de tijd maar terug.
De tijd is niet te houden,
herinneringen wel,
is het geen prachtig plaatje,
veel handen werken snel.
Zo mooi is Aduard geweest,
heimwee wordt aangekaart,
weer door te kunnen schaatsen
naar waar dat Tjalkje vaart.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Foto: P. Kramer - Beeldbank Groningen
Bron foto: IJspret in Aduard › De Verhalen van Groningen
In mijn warme teddy-jas
fiets ik de oprit af
gefilmd door onze camera
die àlles registreert
wat komt en omgekeerd.
Zo zie ik beelden van mezelf
die ik nooit eerder zag,
zie irritant parkeergedrag,
zo gaat dat in de straat
als ik het huis verlaat.
Ik ga zinnen verzetten,
fiets naar de Bijbelkring,
iets doen aan blikverruiming
om blij weer thuis te komen,
van ‘t goede nieuws te dromen.
Coby Poelman-Duisterwinkel
is de vloer gevaarlijk.
Kijk goed uit wanneer je loopt,
er zijn familiewapens.
Ik struikelde er over,
gleed languit over ‘t zwart,
gelukkig kon ik opstaan
al was de vloer best hard.
Dit zijn echt struikelstenen,
herinneringen aan…. tja wie?
In mijn val niet meegekregen
maar het Woord zegt: “Kom en zie!”
Coby Poelman-Duisterwinkel
-ik bel je zo wel terug-
maar dat zo duurt langer…
tot ze een appje stuurt;
-genieten jullie een diner
van zes of zeven gangen?-
Coby Poelman-Duisterwinkel
Hij zag een toekan op een tak,
bekeek het beest van alle kanten,
hij zag al veel giraffes, olifanten,
voor deze vogel ging hij uit zijn dak.
Verrukt riep hij er zijn familie bij,
de toekan zag bewonderende blikken,
hij zou wel even naar de kijkers knikken,
ze kwamen steeds een beetje dichterbij.
Tijdens een tekenles nog in hetzelfde jaar
vereeuwigde hij wat hij had bekeken,
ik ben verrast, je kunt hier toch wel spreken
van een getalenteerde jonge kunstenaar.
Coby Poelman-Duisterwinkel
