Duizendschoon

Zie ik de duizendschoon dan denk ik aan de zomer

dat ik met weeën in het ziekenhuis werd opgenomen.

Het was nog lang geen tijd, maanden te gaan.

Ik lag aan een infuus en zag hem binnenkomen,

mijn lieve echtgenoot met een bos duizendschonen.

Ze stonden naast mijn bed en vrolijkten me op.

De pre-par deed zijn werk, het bracht een weeënstop.

Ik mocht naar huis maar kwam nog een keer terug,

ook deze keer liet vroeggeboorte op zich wachten.

Toen ik was uitgerekend duurde het nog nachten.

Drie weken langer bleef ze in mij wonen.

Ze was nog mooier dan de duizendschonen.

Nu ik in onze tuin de bloemen zie

communiceer ik met haar beide zonen

via een cursusapp, wie had dat kunnen dromen.

Coby Poelman-Duisterwinkel 

Taalwonder

Wanneer ik in mijn binnenste

met onze Schepper praat

vertaalt de Geest mijn woorden

omdat ze mij verstaat.

Gods Geest kent alle talen

vanuit elk mensenhart,

verwoordt alle gebeden

al is mijn geest verward.

Te weten dat Hij bij me is

waar ik mij ook bevind

maakt dat ik mij uit handen geef

aan wie mij zo bemint.

Het leven met mijn Schepper

die mij zo innig kent

maakt in en in gelukkig,

Zijn taal is ongekend.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geïnspireerd door een aansprekende preek op de eerste pinksterdag in de Martinikerk Groningen in de avonddienst waar ds. Wim van de Griend uit Leek voorging. De dienst is nog te beluisteren via kerkdienstgemist.nl

Het is te zingen op de melodie van Lied 657 uit het Liedboek (Zolang wij ademhalen....)

 

Een uurtje uit mijn dak

Ik wil, ik wil, ik wil

een fat-bike en ik gil

want oei wat gaat dat snel,

hij reageert zo fel.

In mijn zwarte hoodie,

mijn capuchón is op,

scheur ik door de straten,

dag buurman, let eens op!

Zie je me gaan, ik ben het,

nee, je herkent me niet,

haha, ik ben mezelf niet,

het voelt zo hypocriet.

Ik vlieg door alle bochten,

wat was ik vroeger sloom,

ik ben al waar ik zijn moet,

het lijkt wel of ik droom.

Maar ik mag hier niet rijden,

mijn banden zijn te dik,

het was een korte vreugde,

ik stap af en ik snik.

Wil ik eens uit mijn dak gaan,

word ik weer afgestraft.

Dus maar weer ingeleverd,

de capuchón kan af.

Ik fiets weer op mijn oude,

ben terug naar wie ik ben,

de blije dichter uit mijn dorp,

de buurvrouw die men kent.

Geen fratsen op je oude dag,

dat wordt toch snel te veel,

ik ben weer wie ik zijn mag,

loop vrolijk in ‘t gareel.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Aduard herdenkt

 

Als Aduard herdenkt

is de Abdijkerk open,

speelt het muziekkorps

en de organist,

klinken verhalen

over hoe het is verlopen

met onze dorpsgenoten,

het geheugen opgefrist.

Als Aduard herdenkt

dan wordt er stil gezwegen

rondom het oorlogsmonument,

waar klokgelui en de last post 

niet zal ontbreken

en kransen worden neergelegd,

er wordt gesproken, voorgedragen,

het volkslied klinkt

in zang, muziek langs hagen.

Als Aduard herdenkt

dan is gemis zo voelbaar,

dan weten we wat ons verbindt,

respect in woorden en gebaar,

de stille hoop dat vrede

het van elke oorlog wint.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Negentig jaar Oranje getrouw

In het mooie Aduard

is een vereniging gestart

die op Koninginnedagen

vrolijkheid uit wilde dragen.

Aubades houden op ‘t Kaakheem

met vlag en wimpel er omheen,

altijd gepaard gaand met muziek,

ballonnen en vooral publiek.

Het volkslied klinkt uit volle borst

voor vorstin en later vorst.

Koningsspelen voor de jeugd

die zich er elk jaar op verheugt.

Gezellig bingo als besluit

met mooie prijzen, zoek maar uit.

Gesteund door alle donateurs

elk jaar toch weer een volle beurs.

Alle lof voor de besturen,

zij besteedden vele uren,

maakten Koninginnedag

tot een vorstelijke dag.

Men ging zelfs bij de zieken langs,

oranjebitter schonk een glans.

De Koning zal u dankbaar zijn,

op naar het honderdste festijn.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geschreven op verzoek van de Oranjevereniging Aduard