is de vloer gevaarlijk.
Kijk goed uit wanneer je loopt,
er zijn familiewapens.
Ik struikelde er over,
gleed languit over ‘t zwart,
gelukkig kon ik opstaan
al was de vloer best hard.
Dit zijn echt struikelstenen,
herinneringen aan…. tja wie?
In mijn val niet meegekregen
maar het Woord zegt: “Kom en zie!”
Coby Poelman-Duisterwinkel
-ik bel je zo wel terug-
maar dat zo duurt langer…
tot ze een appje stuurt;
-genieten jullie een diner
van zes of zeven gangen?-
Coby Poelman-Duisterwinkel
Hij zag een toekan op een tak,
bekeek het beest van alle kanten,
hij zag al veel giraffes, olifanten,
voor deze vogel ging hij uit zijn dak.
Verrukt riep hij er zijn familie bij,
de toekan zag bewonderende blikken,
hij zou wel even naar de kijkers knikken,
ze kwamen steeds een beetje dichterbij.
Tijdens een tekenles nog in hetzelfde jaar
vereeuwigde hij wat hij had bekeken,
ik ben verrast, je kunt hier toch wel spreken
van een getalenteerde jonge kunstenaar.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Het graast nog in de kudde
waar haar metgezel ook was,
ze is aan iemand meegegeven
die iets in haar ogen las.
Nu is haar kleurigheid op stap,
de kudde kijkt verslagen.
Ze was altijd vol vrolijkheid,
hielp anderen met dragen.
Zal ik proberen wat zij deed,
haar kleurigheid verspreiden,
wat leven brengen in het grijs
op deze stille weide?
Dan is ze toch een beetje hier
al zal het anders lijken,
de nestgeur zal hetzelfde zijn
en haar manier van kijken.
Ze geeft vanaf haar eigen plek
op afstand een idee,
niemand hoeft hier verdrietig zijn,
Hij loopt toch met ons mee?
Coby Poelman-Duisterwinkel
