Een violetblauwe lucht,
geel rond groene velden,
witte huisjes met rode daken,
tonen ze een gehucht?
zomerse bomen melden
hoe seizoenen ontwaken.
Het zwart is grensaangevend,
bruine vegen doen groen leven.
Zijkanten in bruin oranje geel
omlijsten dit zonnige tafereel.
Coby Poelman-Duisterwinkel
dat ik met weeën in het ziekenhuis werd opgenomen.
Het was nog lang geen tijd, maanden te gaan.
Ik lag aan een infuus en zag hem binnenkomen,
mijn lieve echtgenoot met een bos duizendschonen.
Ze stonden naast mijn bed en vrolijkten me op.
De pre-par deed zijn werk, het bracht een weeënstop.
Ik mocht naar huis maar kwam nog een keer terug,
ook deze keer liet vroeggeboorte op zich wachten.
Toen ik was uitgerekend duurde het nog nachten.
Drie weken langer bleef ze in mij wonen.
Ze was nog mooier dan de duizendschonen.
Nu ik in onze tuin de bloemen zie
communiceer ik met haar beide zonen
via een cursusapp, wie had dat kunnen dromen.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Wanneer ik in mijn binnenste
met onze Schepper praat
vertaalt de Geest mijn woorden
omdat ze mij verstaat.
Gods Geest kent alle talen
vanuit elk mensenhart,
verwoordt alle gebeden
al is mijn geest verward.
Te weten dat Hij bij me is
waar ik mij ook bevind
maakt dat ik mij uit handen geef
aan wie mij zo bemint.
Het leven met mijn Schepper
die mij zo innig kent
maakt in en in gelukkig,
Zijn taal is ongekend.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Geïnspireerd door een aansprekende preek op de eerste pinksterdag in de Martinikerk Groningen in de avonddienst waar ds. Wim van de Griend uit Leek voorging. De dienst is nog te beluisteren via kerkdienstgemist.nl
Het is te zingen op de melodie van Lied 657 uit het Liedboek (Zolang wij ademhalen....)
Ik wil, ik wil, ik wil
een fat-bike en ik gil
want oei wat gaat dat snel,
hij reageert zo fel.
In mijn zwarte hoodie,
mijn capuchón is op,
scheur ik door de straten,
dag buurman, let eens op!
Zie je me gaan, ik ben het,
nee, je herkent me niet,
haha, ik ben mezelf niet,
het voelt zo hypocriet.
Ik vlieg door alle bochten,
wat was ik vroeger sloom,
ik ben al waar ik zijn moet,
het lijkt wel of ik droom.
Maar ik mag hier niet rijden,
mijn banden zijn te dik,
het was een korte vreugde,
ik stap af en ik snik.
Wil ik eens uit mijn dak gaan,
word ik weer afgestraft.
Dus maar weer ingeleverd,
de capuchón kan af.
Ik fiets weer op mijn oude,
ben terug naar wie ik ben,
de blije dichter uit mijn dorp,
de buurvrouw die men kent.
Geen fratsen op je oude dag,
dat wordt toch snel te veel,
ik ben weer wie ik zijn mag,
loop vrolijk in ‘t gareel.
Coby Poelman-Duisterwinkel
