Als ik opendoe,
onze huisarts met bloemen
voor mijn eerste boek.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Een violetblauwe lucht,
geel rond groene velden,
witte huisjes met rode daken,
tonen ze een gehucht?
zomerse bomen melden
hoe seizoenen ontwaken.
Het zwart is grensaangevend,
bruine vegen doen groen leven.
Zijkanten in bruin oranje geel
omlijsten dit zonnige tafereel.
Coby Poelman-Duisterwinkel
dat ik met weeën in het ziekenhuis werd opgenomen.
Het was nog lang geen tijd, maanden te gaan.
Ik lag aan een infuus en zag hem binnenkomen,
mijn lieve echtgenoot met een bos duizendschonen.
Ze stonden naast mijn bed en vrolijkten me op.
De pre-par deed zijn werk, het bracht een weeënstop.
Ik mocht naar huis maar kwam nog een keer terug,
ook deze keer liet vroeggeboorte op zich wachten.
Toen ik was uitgerekend duurde het nog nachten.
Drie weken langer bleef ze in mij wonen.
Ze was nog mooier dan de duizendschonen.
Nu ik in onze tuin de bloemen zie
communiceer ik met haar beide zonen
via een cursusapp, wie had dat kunnen dromen.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Wanneer ik in mijn binnenste
met onze Schepper praat
vertaalt de Geest mijn woorden
omdat ze mij verstaat.
Gods Geest kent alle talen
vanuit elk mensenhart,
verwoordt alle gebeden
al is mijn geest verward.
Te weten dat Hij bij me is
waar ik mij ook bevind
maakt dat ik mij uit handen geef
aan wie mij zo bemint.
Het leven met mijn Schepper
die mij zo innig kent
maakt in en in gelukkig,
Zijn taal is ongekend.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Geïnspireerd door een aansprekende preek op de eerste pinksterdag in de Martinikerk Groningen in de avonddienst waar ds. Wim van de Griend uit Leek voorging. De dienst is nog te beluisteren via kerkdienstgemist.nl
Het is te zingen op de melodie van Lied 657 uit het Liedboek (Zolang wij ademhalen....)