delen van het leven,
een groot vlak sociaal
boven het cultureel,
door ’t hele doek
zien we onszelf verweven,
hier iets te weinig,
daar weer iets te veel.
Het sociale buigt zich
naar de ander over,
het culturele haalt
het anders in de ander boven,
ziet het ontplooien in verrassend
tot een gouden zonneboog.
Zo komen we tot de voltooiing,
zo vliegeren we naar omhoog!
Coby Poelman - Duisterwinkel
Dit gedicht heeft een bijzondere geschiedenis. Zie hiervoor:
onze huisarts met bloemen
voor mijn eerste boek.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Een violetblauwe lucht,
geel rond groene velden,
witte huisjes met rode daken,
tonen ze een gehucht?
zomerse bomen melden
hoe seizoenen ontwaken.
Het zwart is grensaangevend,
bruine vegen doen groen leven.
Zijkanten in bruin oranje geel
omlijsten dit zonnige tafereel.
Coby Poelman-Duisterwinkel
dat ik met weeën in het ziekenhuis werd opgenomen.
Het was nog lang geen tijd, maanden te gaan.
Ik lag aan een infuus en zag hem binnenkomen,
mijn lieve echtgenoot met een bos duizendschonen.
Ze stonden naast mijn bed en vrolijkten me op.
De pre-par deed zijn werk, het bracht een weeënstop.
Ik mocht naar huis maar kwam nog een keer terug,
ook deze keer liet vroeggeboorte op zich wachten.
Toen ik was uitgerekend duurde het nog nachten.
Drie weken langer bleef ze in mij wonen.
Ze was nog mooier dan de duizendschonen.
Nu ik in onze tuin de bloemen zie
communiceer ik met haar beide zonen
via een cursusapp, wie had dat kunnen dromen.
Coby Poelman-Duisterwinkel
