Vergeten

 

Ze belt terwijl we eten,

-ik bel je zo wel terug-

maar dat zo duurt langer…

tot ze een appje stuurt;

-genieten jullie een diner

van zes of zeven gangen?-

Coby Poelman-Duisterwinkel

 

De toekan

Hij zag een toekan op een tak,

bekeek het beest van alle kanten,

hij zag al veel giraffes, olifanten,

voor deze vogel ging hij uit zijn dak.

Verrukt riep hij er zijn familie bij,

de toekan zag bewonderende blikken,

hij zou wel even naar de kijkers knikken,

ze kwamen steeds een beetje dichterbij.

Tijdens een tekenles nog in hetzelfde jaar

vereeuwigde hij wat hij had bekeken,

ik ben verrast, je kunt hier toch wel spreken

van een getalenteerde jonge kunstenaar.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Opa's tuingrapjes

Het kunststof uiltje in de appelboom,

de ergens onderweg gevonden rozen

die in een boompje vrolijk staan te blozen,

een kunstwerk in de kamperfoelieplant,

de geglazuurde apenkop

die opduikt bij de vijverrand,

het onopvallend koolmeesje

van viltig wol in een klimop,

een opgeblazen groentezak

die aan een hengel bungelt in een bak

omdat ooit iemand zei;

zo komen er geen wespen bij.

Ze mogen zoeken als ze komen,

de broertjes die de rust maar al te graag

verstoren met hun hoge tonen,

hun schaterlach achter de beukenhaag

want elke keer is opa’s tuin weer anders,

zijn tuingrapjes verrassing van de dag,

ze merken niet hoe oma hem bewondert,

geniet van haar bezoekers en zijn stille lach.

Coby Poelman-Duisterwinkel 

Het groene schaapje

Het graast nog in de kudde

waar haar metgezel ook was,

ze is aan iemand meegegeven

die iets in haar ogen las.

Nu is haar kleurigheid op stap,

de kudde kijkt verslagen.

Ze was altijd vol vrolijkheid,

hielp anderen met dragen.

Zal ik proberen wat zij deed,

haar kleurigheid verspreiden,

wat leven brengen in het grijs

op deze stille weide?

Dan is ze toch een beetje hier

al zal het anders lijken,

de nestgeur zal hetzelfde zijn

en haar manier van kijken.

Ze geeft vanaf haar eigen plek

op afstand een idee,

niemand hoeft hier verdrietig zijn,

Hij loopt toch met ons mee?

Coby Poelman-Duisterwinkel

Het oranje schaapje

Ze maakte schaapjes bij een herder, 

verbeelde zo een oud verhaal. 

Op eigen wijze ging zij verder, 

de herder kent ze allemaal. 

Ze maakte schaapjes in het wit,

in zwart maar ook in blauw.

Een groene en een rode,

het steekt toch niet zo nauw. 

Elk schaapje mag er van Hem zijn,

Hij heeft de kudde lief.

'Kies maar een uit, ik vul het aan',

ze is heel creatief.

Van de gekleurde kudde 

is er nu eentje uit. 

Dat geeft weer perspectieven, 

zorgt voor een nieuw geluid.

Deel het verhaal maar verder, 

elk schaapje is er één,

Vertel maar van de Herder, 

bij Hem ontbreekt er geen.

Coby Poelman-Duisterwinkel