Aduard herdenkt

 

Als Aduard herdenkt

is de Abdijkerk open,

speelt het muziekkorps

en de organist,

klinken verhalen

over hoe het is verlopen

met onze dorpsgenoten,

het geheugen opgefrist.

Als Aduard herdenkt

dan wordt er stil gezwegen

rondom het oorlogsmonument,

waar klokgelui en de last post 

niet zal ontbreken

en kransen worden neergelegd,

er wordt gesproken, voorgedragen,

het volkslied klinkt

in zang, muziek langs hagen.

Als Aduard herdenkt

dan is gemis zo voelbaar,

dan weten we wat ons verbindt,

respect in woorden en gebaar,

de stille hoop dat vrede

het van elke oorlog wint.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Negentig jaar Oranje getrouw

In het mooie Aduard

is een vereniging gestart

die op Koninginnedagen

vrolijkheid uit wilde dragen.

Aubades houden op ‘t Kaakheem

met vlag en wimpel er omheen,

altijd gepaard gaand met muziek,

ballonnen en vooral publiek.

Het volkslied klinkt uit volle borst

voor vorstin en later vorst.

Koningsspelen voor de jeugd

die zich er elk jaar op verheugt.

Gezellig bingo als besluit

met mooie prijzen, zoek maar uit.

Gesteund door alle donateurs

elk jaar toch weer een volle beurs.

Alle lof voor de besturen,

zij besteedden vele uren,

maakten Koninginnedag

tot een vorstelijke dag.

Men ging zelfs bij de zieken langs,

oranjebitter schonk een glans.

De Koning zal u dankbaar zijn,

op naar het honderdste festijn.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geschreven op verzoek van de Oranjevereniging Aduard

De bruiloftsdag

Als ik in hemelsferen

denk aan de bruiloftsdag,

de dag dat Hij zal keren,

ik uitkijk vol ontzag

zie ik ons aller Bruidegom

door wolken oversteken,

hoor ik gejuich rondom,

wat is het eerste teken?

Hoe wordt Hij straks ontvangen,

ben ik nog voorbereid,

hoe groot is het verlangen

of ben ik het dan kwijt?

De wereld is nog zwevend,

de aarde zucht al lang,

alles wat is beschreven,

het is al aan de gang.

Ik koester hemelsferen,

Heer, wek me dagelijks op,

de dag dat U zult keren

hoort U mijn hartenklop?

U blijft in mijn gedachten,

Uw Geest woont toch in mij,

reikhalzend blijf ik wachten,

Schaart U zich aan mijn zij?

Coby Poelman-Duisterwinkel

Oorlog in de lijdenstijd

De lijdenstijd is ruw doorbroken

door explosies, door de dood,

we herdenken hen die vielen,

de verslagenheid is groot.

Wat een lijdensweg naar Pasen,

angst en boosheid grijpt ons aan,

biddend tot de Man van smarten

die dit lijden kan verstaan

putten we uit Hem de kracht,

sta ons bij in deze nacht

waar het lijden zo dichtbij komt,

ons verstijft en ons verstomt.

Levend geeft Hij ons de kracht,

Die ons bijstaat, dag en nacht,

in het lijden zo dichtbij

leidt Hij ons de dood voorbij.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Na het Avondmaal

 

Na brood en wijn
op tafellinnen
strijken we neer bij jou
tussen gesteven wit,
je bleke handen rusten
op het laken,
je warmte overstijgt
de winterkou.

Gebroken is je lichaam,
neemt nog geen eten op,
we spreken over tijd en lijden,
over de kerk
en wie ons dierbaar zijn.

De tijden liggen
in Zijn handen
die ons zal helen
hoe dan ook
getuige brood en wijn.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Gedachten na een kerkdienst tijdens het ziekenbezoek van een ernstig zieke dierbare.

Gepubliceerd in de bundel "Verrassend uitzicht" (2013)