De ventilator

Hij gaat op de fiets naar de stad maar bij het zien van al die ventilators voor badkamers ziet hij het niet meer zitten.

Met lege handen komt hij thuis.

Kun je even met me mee gaan, er is zoveel keus en de oude moet ook maar mee voor de maat.

Een paar uurtjes later staan we samen voor het schap.

Hij krijgt hulp van de verkoper en voldaan fietsen we naar huis.

Hoe krijg je nu dat dekseltje open… wat een pietepeuterig schroefje. Zoeken naar schroevendraaiers, gebruiksaanwijzing bestuderen.

Bovenhands werken op een trap, schroefje valt, draadjes zitten te ver van iets af, hij zoekt andere schroeven, op het aanrecht een dienblad vol ijzerwaren, van alles overhoop, niet aan de knopjes komen, kun je even zoeken, schroefje ligt ergens op de grond maar waar?

We zijn een dag verder. Hij begrijpt nu hoe het moet maar wat al hangt moet weer los…

Hoe zou een ander dat toch hebben die zoiets in een ogenblikje vervangt? Of zijn zulke mensen er niet?

Coby Poelman-Duisterwinkel

Het portret

We lopen rond bij een kijkdag als manlief me attendeert op een levensgroot schilderij. Zijn interesse is gewekt als hij de signatuur leest.

Gisteren in de stad heb ik van deze schilder een portret gezien, ook zo groot, van een prachtige dame. Dat schilderij was veel mooier dan deze. Ik stond nog in tweestrijd of ik het zou kopen maar het was zo groot, ik wist niet of jij het wel zou willen en of we er nog plek voor hebben.

De dag erop fietsen we samen naar de stad. Hij wil mij het schilderij laten zien.

Zijn gezicht betrekt als hij het niet meer ziet staan. Hij is al verkocht.

Zijn ogen lichten op, o ik zie het, ze hebben het verplaatst, kijk, daar boven. Hoe vind je het?

Ik loop er op af en hoe dichter ik bij het portret kom hoe mooier ik het vind. Tegelijk horen we achter ons iemand aan de medewerker vragen; Wat kost dat schilderij? Als door een wesp gestoken zegt manlief, wij zijn met dat schilderij bezig. De man komt er ook bij staan en wijst op de details. Zo prachtig geschilderd, die handen, echt een goede kunstenaar. Handen zijn heel moeilijk, en die kleuren… als dit werk in Parijs zou hangen zou het duizenden euro’s kosten.

Ze raken bijna in vervoering van de mooie dame, die hoed met die bloemen, dat kant, zo fijn geschilderd.

Ik sla van een afstandje alles gade en geniet van het enthousiasme van beide mannen. De medewerker is ook al komen luisteren en mengt zich erin. Ik probeer op mijn I-phone te achterhalen van wie de signatuur is, het is toch van een andere schilder dan het schilderij dat we op de kijkdag zagen, maar ik kom er niet uit.

Door het enthousiasme van de drie mannen aangestoken heb ik al wel een besluit genomen. Dit portret gaat mee naar huis.

Als het maar in de auto past. We meten, een meter bij een meter vijftig, we overwegen…

Nu staat er een geïnteresseerde vrouw naar het portret te kijken. Wat schitterend! Manlief beaamt het en ze trekken nog meer bewonderaars. En dan te bedenken dat het hier al twee weken te koop is.

Vrolijk fietsen we naar huis. Vanmiddag gaan we het met de auto halen. 

Als we met het gevaarte naar buiten lopen komt er alweer een bewonderaarster met ons praten. Wat prachtig! Hebben jullie dat gekocht? O wat bijzonder! Leuk om te zien bij wie het een plek krijgt. Veel plezier ermee!

De mevrouw bij wie we hadden afgerekend zegt dat ze blij is dat het weggaat. Het stond eerst tegenover de kassa en keek me steeds zo aan, ik droom er ’s nachts van, we hebben het verplaatst want we voelden ons zo bekeken…  Tja, het is maar hoe je het bekijkt.

Het kan net in de auto, achterklep open, voorzichtig rijden. Het gaat goed.

Ze hangt. Ze kijkt en wij kijken terug, het voelt nu al een beetje als familie, zo gezellig!

Wat gaan we nog met haar beleven? Het is in ieder geval zoals ze het in het soort kringen van dit portret zouden noemen een aangenaam “Conversation Piece”.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Ik heb de foto even gepersonaliseerd. De letters staan niet in het officiële werk.

De piano in het Pand (4)

Als piano maak ik heel wat mee. 

Sinds september word ik op de woensdagavonden weer bespeeld. 

Het Martinikerkkoor is weer begonnen met de repetities en dat klinkt mij als muziek in de oren! 

Alles gaat heel anders dan ik gewend was. 

De samenstelling van het koor is veranderd, ik word door iemand anders bespeeld en op mijn stander staat nu muziek die gearrangeerd is door de dirigente zelf! 

Ik weet gewoon niet wat ik hoor! Het klinkt zo sprankelend en de zangers hebben er heel veel plezier in. 

Bekende liederen zijn muzikaal op een creatieve en speelse manier bewerkt tot iets heel nieuws! 

De stukken worden afgestemd op de stemmen van de zangers en ze krijgen zelfs muziekles. Er wordt gesproken over 8 voets en prestant 16 en bij de grondtoon mogen ze zelf hun beginnoot ontdekken en als ze het goed hebben worden ze gecomplimenteerd. 

Het is een feest hier in het Pand op de woensdagavond. 

En als er een keer mensen ontbreken wordt er gewoon een tenor ingezet bij de sopranen en het klinkt allemaal. 

Kijkt iemand teveel in de map en te weinig naar de dirigente? Dan heeft ze daar een heel grappig foefje voor haha, ik begin naar de woensdagavonden uit te kijken. 

Coby Poelman-Duisterwinkel

Een engel in het gebouw

Op een lenteavond in 2022 waren de dirigente van ons koor, mijn man en ik maar met ons drieën op de koorrepetitie.

De rest had een reden om er niet te zijn.

De dirigente had ons nog gebeld met de vraag om de repetitie dan maar over te laten gaan maar wij hadden een van de bassen beloofd om zijn baspartij voor hem op te nemen en vonden bovendien afspraak is afspraak en beloofd is beloofd dus wij gingen.

Wat een geluk dat we toch gegaan zijn.

Want er gebeurde iets moois!

We hadden het orgel nog niet eens uit de kast toen er een man verscheen.

Hij vertelde dat hij pas in de stad woonde en zich aan het oriënteren was.

Hij hield van zingen en toneel en hij zocht een kerkelijke gemeente en had zondagavond een dienst in onze kerk meegemaakt en dat was hem heel goed bekomen. Hij was gaan kijken op de website en zag dat er een koor was dat woensdags repeteerde in het gebouw vlak achter zijn huis.

Hij besloot er eens te gaan kijken...

Hij zingt tenor! Hoera dacht mijn man die ook tenor is.

Hoe bijzonder dat we toch de drang gevoeld hadden om te gaan! Hij kwam als geroepen!

Dat hebben we hem ook laten weten dat hij zeer welkom was en hij voelde zich helemaal thuis bij ons en heeft ook nog eens een prachtige bescheiden tenorstem die heel mooi kleurt bij de stem van mijn man. Hij zong na enige oefening de stukken van die avond zo mee.

We hebben een heerlijke zangavond gehad met deze nieuwe aanwinst.

Hij hoopte er de volgende keren ook weer te zijn.

Wat hadden we gemist als we niet waren gegaan....

Voor ons was dit een ervaring van een engel in het gebouw!

Inmiddels zingt hij al weer twee en een half jaar mee en zo nu en dan hebben we het er nog wel eens over hoe hij bij ons binnenkwam. Reden te meer om de koorrepetities waar dan ook vooral door te laten gaan.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Hoortoestel, zal ik wel, zal ik niet.....

We krijgen een mailtje van vrienden. Ze attenderen ons op een advertentie van een hoorspecialist. Ik moet even lachen om de humoristische manier van schrijven. Ons kent ons... Ik heb het onderwerp al eerder met mijn man besproken. Hij loopt er nog niet warm voor. Eén van onze zangers die naast hem staat in het koor heeft hem laten weten dat hij aan het experimenteren is met hoortoestellen en nu een apparaat op proef heeft. Mijn man houdt nauwlettend in de gaten hoe het zijn buurzanger bevalt. Na de proefperiode heeft de buurzanger zijn apparaatjes teruggebracht en ging bij een concurrent te rade. De apparaatjes die hij daar kreeg bevallen hem beter al is het nog niet je van het...

Toen we op een zondagmorgen plaats namen op de bank bij vrienden van ons, de bank zonder tegenlicht omdat de vriend die al een tijdje een hoortoestel heeft dan beter kon liplezen hadden we ook wat bedenkingen bij de werking ervan. Een bas in ons koor beschikt ook over een hoortoestel maar we moeten alles een paar keer herhalen omdat hij ons moeilijk kan verstaan... We hebben dus nog steeds onze bedenkingen bij de hoortoestellen van vandaag de dag en dat is de reden dat het nog wat uitgesteld wordt. Hij zegt wel eens er moet wel vreselijk veel aan die dingen verdiend worden want er wordt zo veel reclame voor gemaakt…

Die avond zijn we bij vrienden op bezoek van wie de man ook hoortoestellen heeft. Ik vraag hem hoe ze bevallen. Hij maakt een gebaar met zijn hand van: praat me er niet over…. En dan ontspint zich een heel verhaal van falen van het apparaat, bezoekjes aan de specialist die het meeneemt naar achteren en terugkomend vertelt dat het weer klaar is, overtollig oorsmeer enz. enz. Als we alles aangehoord hebben zeg ik tegen manlief: misschien kunnen we toch beter nog maar even wachten dan, zo slecht is je gehoor ook weer niet. Hij veert op, zijn gezicht begint te stralen en als we thuis zijn en ik opmerk dat het wel lijkt of hij opeens veel beter hoort, of dat soms komt door onze slotconclusie laat hij weten dat het inderdaad nu opeens veel beter gaat en hij kijkt mij zo gelukkig aan….

Coby Poelman-Duisterwinkel 

De microfoon

Als microfoon ben ik heel kwetsbaar, dat weten heel veel mensen niet maar er wordt altijd op mij gescholden. De microfoon deed het weer niet, heb jij er iets van verstaan? Ik krijg het altijd op mijn kop terwijl ik niet anders doe dan aansluiting maken. Er wordt van alles gedaan om mij zo goed mogelijk te bedienen maar weet je wat het is? De mensen die mij gebruiken weten niet hoe ze met mij om moeten gaan. Er zijn maar weinigen die echt vertrouwd met mij zijn.

Er zijn mensen die steeds om mij heen kijken als ze praten. Ze duiken dan weer rechts en dan weer links naast mij op, dan zien ze het publiek wel maar het is de bedoeling dat ze met hun lippen voor mij blijven staan want als ze steeds om mij heen dralen missen ze mij en komt hun geluid niet over.

Je hebt ook van die mensen die bang voor mij zijn, ze nemen zoveel afstand of ze duiken onder mij of buigen over mij heen. En altijd krijg ik de schuld.

Daarom neem ik vandaag maar even het woord. Lieve mensen, als jullie willen dat wat jullie zeggen helder en duidelijk overkomt kom dan met je lippen dicht bij mij. Luister of ik overbreng wat je zegt, het is vaak goed hoorbaar. Blijf dichtbij met je lippen. Denk maar gewoon dat ik een oor ben waar je in moet spreken omdat je in een zaal vol mensen bent. Zolang je maar dicht bij dat oor blijft zal iedereen je horen. Ik zal je eeuwig dankbaar zijn als ik niet altijd de schuld krijg van jouw wegkijken. Doe het voor mij, alsjeblieft…..

Coby Poelman-Duisterwinkel

De piano in het Pand (2) en (3)

Vanavond wordt er weer gezongen. Het is maar een klein groepje deze keer, veel afmeldingen.

Er is me zojuist iets duidelijk geworden. Er is een reden dat collega orgel de voorkeur kreeg. Er is iets met mijn lessenaar. Er mist een plankje waar de muziek op gezet kan worden.

Die wordt nu steeds uitgestald op mijn klep maar dat is lastig voor degene die mij bespeelt, vooral wanneer diegene leesvlakjes in de bril heeft. De muziek staat te hoog en doordat de muziek te hoog staat ziet een deel van de koorleden de dirigente niet die mij bespeelt.

Eén van de alten kijkt om zich heen of er iets in de omgeving is dat een tijdelijke oplossing kan bieden. Opeens valt haar oog op een plankje dat tussen mijn achterkant geklemd zit. Ze probeert voorzichtig om mij geen pijn te doen of ze het er tussenuit kan krijgen en ja, dat lukt! Laat dat nou net het plankje van de lessenaar zijn…. Er zitten 6 gaatjes in waar de scharniertjes van mijn klep op passen.

Het punt is alleen nog om er 6 schroefjes op maat bij te zoeken.

Eén van de sopranen heeft thuis bakken vol kleine schroefjes die ooit van een meubelmaker geweest zijn en zij neemt het plankje mee naar huis in de hoop de volgende week mijn lessenaar te repareren. Ze is heel goed met schroevendraaiers. Wat zal ik daar van opknappen! Ik hoorde vanavond dat collega orgel waarschijnlijk niet meer terugkomt. Het Repaircafé heeft hem opgegeven. Er kan nog geprobeerd worden of een echte orgelhersteller hem wel kan repareren maar misschien kost dat wel heel veel geld. Dan zou het toch fantastisch zijn als ik de taak van collega orgel weer helemaal kan overnemen? Ik verheug me!

Coby Poelman-Duisterwinkel

De piano in het Pand (3) 

De hele week heb ik me erop verheugd. Vanavond is het zover. 

Zou de sopraan de juiste schroefjes hebben kunnen vinden om mijn lessenaar te kunnen repareren? Daar komt ze! Ze overlegt even met wat mensen, er wordt een doosje geopend, ik zie enkele schroevendraaiers. 

Om de beurt zijn er mensen aan het draaien en wordt er aan mijn lessenaar gepeuterd. Wat fijn, al die aandacht. 

Aan hun gepraat te horen is nu de juiste schroevendraaier gevonden en even later hoor ik het. Mijn lessenaar is gerepareerd! 

De dirigente kan haar stukken erop leggen en kan nu weer oogcontact maken met de koorleden. Wat zijn ze allemaal blij! 

De voorzitter bidt en in zijn gebed klinkt ook de dankbaarheid door. Het inzingen begint en ik begrijp dat dit de generale repetitie is voor de laatste zondag van het kerkelijk jaar. 

Ik geniet van de mooie teksten die ik hoor en de mooie klanken. Bijna iedereen is er vanavond. Wat heerlijk dat ik nu weer optimaal dienstbaar kan zijn aan dit koor. 

Ze brengen een vredige sfeer in het Pand en daar mag ik deelgenoot van zijn. 

Aan het eind van de avond wordt mijn lessenaar weer keurig dichtgeklapt zoals in vroegere tijden en de klep sluit zich daar weer passend omheen. 

Ik wordt weer op mijn plek gezet en knik dankbaar. Tot volgende week allemaal, ik verheug me! 

Coby Poelman-Duisterwinkel

De piano in het Pand

Het was op een gewone doordeweekse avond. De koorleden druppelden binnen en enkelen van hen haalden collega orgel uit de kast en zetten die op de stander zoals elke repetitieavond. Degene die altijd de stekker in het apparaat deed was er nog niet dus anderen probeerden contact te maken. Ik hoorde wat gemorrel en gepraat maar ze kregen collega orgel niet in contact.

Ik zag het allemaal gebeuren en ik heb me al jaren afgevraagd waarom ze mij niet gewoon mijn werk lieten doen maar vanavond werd ik opeens dienstbaar, ze  kwamen naar mij! Er werd aan mij getrokken en voor ik er erg in had stond ik omgekeerd in de zaal. Mijn achterkant werd uit het stof gehaald en daar stond ik in al mijn glorie.

Er werd gebeden, gevraagd om een zegen en daarna werden mijn toetsen beroerd door de dirigente van het koor. Zachte doorleefde vingers lieten mij prachtige klanken voortbrengen. Inzingoefeningen werden ze genoemd. Voor mijn achterkant stond het koor, ik hoorde 4 alten, 3 sopranen, 2 bassen en zelfs 4 tenoren. Ze zongen mooi synchroon met mijn klanken. Er klonk vreugde in door. Tussen de mooie psalmen en liederen hoorde ik iets wat me zo goed deed, ze waren blij met mij. Ze vonden me mooier klinken dan collega orgel, dat ze niet eerder naar mij omgezien hadden vroegen ze zich nu af….

Ik glansde van achterkant tot toetsen, wat voelde ik me gestreeld. Al die jaren dat ik daar sta ben ik nooit in tel geweest. Altijd mocht collega orgel het koor begeleiden. Ik was daar best vaak verdrietig van maar ja, gewoontes zijn vaak zo moeilijk te doorbreken. Soms moet er eerst iets gebeuren om mensen op andere ideeën te brengen. Hoe noemen mensen dat ook al weer, iets van dood en brood.

Maar lieve mensen, mijn avond kon niet meer stuk, dat begrijpt u wel, wat heb ik genoten! En wat het mooiste is, het bleef niet bij die ene avond, ik heb mijn dienstbaarheid nu al enkele weken betoond en voel me nu al heel sterk verbonden met dit koor. Collega orgel is nu in het gebouw naast het Pand, bij een Repaircafé. Ik ben zo benieuwd wat er gebeurt als hij terugkomt… Voorlopig geniet ik van mijn nieuwe rol en doe mijn best. Nog even en dan is het weer repetitieavond. Ik verheug me!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Tandartsrekening

Ik zit er een beetje mee. Half juni haakte mijn tong aan de binnenkant van mijn voortand.

Foute boel dacht ik. Vast een stukje van de vulling afgebroken. Er zit een scherper kantje dan normaal. Het is wel mijn voortand, daar ben ik zuinig op, maar even bellen.

Als ik geen pijn heb kan ik ingepland worden over 14 dagen. Mocht ik pijn krijgen kan ik bellen.

Ik krijg geen pijn en 14 dagen later zit ik in de tandartsstoel. Er blijkt inderdaad een klein stukje van de vulling afgeknapt te zijn. In een mum van tijd is de klus geklaard en het stukje bijgevuld.

Twee dagen later komt de rekening.

V92 el.nr. 21 Tweevlaksvulling composiet. Vlakken: DP zie ik staan.

Als ik op internet zoek wat een tweevlaksvulling is lees ik; Bij een tweevlaksvulling zit de vulling in twee vlakken van de tand of kies. 

In mijn geval is alleen een stukje vulling vervangen aan de achterkant van mijn tand. In mijn beleving is dat één vlak.

Wat te doen? Als ik er een punt van maak raak ik misschien mijn prettige tandarts kwijt die haar werk super goed doet. Dat wil ik niet. Maar gewoon mijn deel betalen? Zoveel is het niet, de verzekering betaalt het leeuwenaandeel en uiteindelijk kan ik het ook mis hebben.

Ik heb een keer eerder een rekening gehad waar een verdoving berekend was die ik niet heb gehad, ik wil liever niet verdoofd worden als dat niet perse hoeft. Ik heb er toen geen punt van gemaakt en gewoon betaald. Ik wil er nu ook geen punt van maken. Ik betaal wel gewoon mijn aandeel.

Maar ik besluit er wel een column over te schrijven want ik ben wel benieuwd of ik de enige ben bij wie dit gebeurt. 

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geluidsoverlast

Op een warme zomeravond fietsen we naar een klein kerkje. Ons koor werkt mee aan een dienst die daar gehouden wordt. Bijna bij het kerkje zien we de organist fietsen. Hij roept ons iets toe. We vinden de deur op slot en begrijpen nu waar de organist is. Hij komt terug met een man die de deur los maakt. Ik begrijp dat de man niet de sleutelbewaarder is maar hij kon toch aan de sleutel komen. Voor hij weggaat waarschuwt hij ons dat we de deur dicht moeten houden want hij wil geen geluidsoverlast. 

We komen de kerk binnen en treffen in het midden allerlei kratten met spullen aan en enkele stapels stoelen. Er is niets voorbereid voor een te houden kerkdienst. Organist en koorleden beginnen de rommel op te ruimen en de stoelen op hun plek te zetten. Iemand van hen gaat met een doek over banken en stoelen om stof weg te halen, een ander veegt de ruimte. Tegen de tijd dat de rest van het koor en een commissielid arriveren is de kerk toonbaar. We hebben een eigen orgeltje mee. Het inzingen van het koor kan beginnen maar o wee, de deur staat even open en de man van de sleutel trekt hem boos dicht met de woorden: "Wel de deur dicht houden, we willen geen lawaai horen." 

Als we bijna klaar zijn met inzingen komen enkele kerkgangers binnen en laten de deur open staan. Dan verschijnt de man van de sleutel weer, deze keer witheet. Hij schreeuwt naar de organist en die schreeuwt terug. Ze blijven een tijdje schreeuwen en de een trekt de ander naar buiten. Als de situatie uit de hand dreigt te lopen loopt één van onze koorleden naar buiten en spreekt de boze man van de sleutel rustig aan. De organist ziet zijn kans schoon en vlucht de wc in waar hij de deur op slot doet. De man van de sleutel (op klompen) is iets kalmer nu en de beide mannen praten in rust verder. De echtgenote van de boze man komt ook nog haar beklag doen.

Als ze gekalmeerd vertrekken wordt de organist geroepen en kunnen we verder maar de organist durft geen noot meer te spelen tot de dienst begint en de deur dicht gaat. Het is een goede dienst met best wat publiek. Enkelen van hen hebben iets meegekregen van wat er zich voor de dienst afspeelde. Gelukkig is het goed afgelopen maar wat kun je als koor in vreemde situaties verzeild raken. Als we later op de repetitie vierstemmig zingen “Wij zoeken in Uw huis Uw aangezicht o Here, naar vrede smachten wij, naar stille innigheid…” denk ik bij mezelf; hoe actueel zijn deze oude woorden….

Coby Poelman-Duisterwinkel

Woordenschat

Anderhalf is hij nu, zijn woordenschat heeft zich enorm uitgebreid.

Als mamma iets zwarts omhoog houdt en vraagt wat is dit, roept hij met een grijphandje in de lucht; aftanbediening! Op opa’s auto ontdekt hij de o van opa, op het nummerbord van mamma’s auto de j van jas en in zijn boekje wijst hij de b van beh, de a van aap, de p van pappa en de m van mamma.

Dan komen de kaartjes aan de beurt. Hij noemt op wat mamma omhoog houdt. Olifant, siraf, banaan, mijn oren en ogen staan versteld van alle woorden die daarop nog volgen. Zes weken waren ze met vakantie. Dan staat hij op en pakt me bij de hand. Omma, huis, hij neemt me mee naar binnen, loopt naar de fruitschaal; appel, noot, peer, hij trekt een kastje open; pannen. We lopen weer naar buiten. Opa, hoed, bal, abei, zijn vingertje gaat omhoog, hij hoort een grasmaaier, een hond, een vliegtuig, buurkinderen die hij niet kan zien door de heg. Omma, hij pakt mijn hand en neemt me mee om de heg, hij wil de kinderen zien, hij ziet een doorgang maar mag daar niet komen.

We lopen terug langs mamma’s auto met de j van jas en opa’s auto met de o van opa, hij draait even aan de trekhaakknop, wijst naar de poes en dan zijn we weer bij mamma en opa.

Waar is de baby, zegt mamma, hij trekt haar shirt omhoog en wrijft over haar buik. Dan moet mijn shirt eraan geloven. Nee, omma heeft geen baby in de buik. Oma is de mamma van mamma. Mamma is oma’s kindje. Hij dribbelt alweer naar de grote bal. O, wat een schat. Niet in woorden te vatten.

Coby Poelman – Duisterwinkel

Geschreven in 2016

De punchmachine

Coby, ik heb een nieuwe kringloop gevonden in de stad. Zullen we daar even kijken?

“Buurtkringloop” lees ik op een pand. 

We zetten de fietsen op slot en gaan naar binnen.

Meteen bij binnenkomst zie ik hem staan. Er hangt een briefje aan: Naaien zonder draad.

Dat maakt mijn nieuwsgierigheid nog groter. 

Mijn hekel aan naaimachines hangt samen met de gevoelige draadspanning en het knappen van en steken van draden door naalden.

Wow, dat is toch te gek, dit is net wat ik zoek. Naaien zonder draad.

Ik lees het briefje aandachtig door en de winkelbedienden zijn zeer geschikt. 

Eén van hen heeft al een you tube filmpje voor me opgezocht om de machine te demonstreren. 

De mooiste creaties komen onder de naaivoet vandaan. 

Het geheim is dat de materialen die je gebruikt door de naalden met weerhaakjes de delen op elkaar naaien, wat aan vilten doet denken.

Het is wel zaak om materialen te gebruiken die iets wolligs over zich hebben, anders hecht het niet op elkaar. 

Mocht de machine niet doen wat hij moet doen mag ik hem terugbrengen en krijg ik het geld retour. Wat een service! 

Omdat we op de fiets zijn en nog even uit eten willen in de stad mogen we hem later in de week ophalen.

In opgewekte stemming om mijn mooie aankopen, er lagen ook nog mooie kralen, fietsen we verder. 

Onderweg maak ik al plannen wat ik er allemaal mee wil gaan doen.

Daar is hij dan. Mooi lichtgewicht ding. 

Ik til hem zo op mijn bureau. 

Stekkertjes erin, voetpedaal op de grond, proeflapje en wollen draadjes, proberen maar. 

Wow wat superleuk is dit. 

Aan de voorkant zie je gewoon de draadjes die ik gebruikt heb en aan de achterkant hebben zich mooie viltrandjes gevormd. Hij doet het! Hij hoeft niet terug.

De volgende dag weer op kringlooptocht, nu op zoek naar pluizige wol want op internet heb ik gezien hoe met die machine gewerkt wordt. Men trekt een wollige draad wat uit elkaar en legt het los op de te versieren stof. Met de naalden er overheen en ziedaar, een mooi vlak ingekleurd.

Bij twee kringloopwinkels zijn heel veel bollen wol met prachtige kleurtjes. 

Met een tas vol knotjes en bolletjes en een effen fleece sjaal rijden we huiswaarts. 

Het feest kan beginnen!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Stoel opgeknapt

Onze Deense designstoel had wat slijtage aan de armleuningen. Ik had nog een restje art deco stof liggen en heb de armleuningen een hoesje gegeven. Gewoon een tunneltje gemaakt in een paar passend gemaakte lapjes, elastiek erdoor en om de armleuningen gespannen. Ik vind de designstoel zo eigenlijk nog veel leuker.

Gestruikeld (n.a.v. Aritha's blog)

 

 Terug van de tandarts, blij met de herstelde tanden.

Onlangs las ik een blog van Aritha over vallen en opstaan en wat je ervan kunt leren. Het is nu twee maanden geleden dat ik tijdens een wandeling ben gestruikeld. Wegwerkers hadden het wegdek gefreesd en omdat de stoep was opgebroken moest ik over de weg. Nu is mijn wandeltempo vrij rustig en ik had dan ook nooit verwacht dat mijn val zulke grote gevolgen zou hebben. Ik viel op mijn handen maar veerde door en mijn mond klapte op het gefreesde wegdek. Eén van de wegwerkers kwam me te hulp maar ik was al opgestaan. Op het moment dat het gebeurde dacht ik nog, dat valt mee maar toen ik met mijn tong over mijn voortanden gleed besefte ik dat het erger was dan ik dacht. Dat werd bevestigd toen ik even vluchtig in de zijspiegel keek van een geparkeerde auto. Mijn lippen leken gescheurd en onder mijn neus was een flinke wond. 

De huisartsenpost was vlakbij maar de deur was gesloten. Voorjaarsvakantie. Ik ging lopend naar huis met mijn hand onder mijn kin om het bloed op te vangen. Een andere wegwerker bood me nog een doek aan maar dat leek me niet zo hygiënisch. Onderweg kwam ik automobilisten tegen die geschrokken naar me keken. Drie straten verder zag ik een buurtbewoonster en zij zag mij. Tegelijk vroeg een jonge vrouw of ik gevallen was. Mijn buurtbewoonster opende het portier van haar auto toen ik de vrouw te woord stond. Ik breng je even naar de dokterspost zei ze en in haar auto vertelde ik dat die gesloten was. Ze belde de vervanger en terwijl ze me thuisbracht kwam mijn man ook thuis. Hij schrok enorm en terwijl mijn buurtbewoonster wegreed nam hij het van haar over. Ik kon bij de vervanger terecht en die verzorgde de wonden en ik kreeg een tetanusprik. 

Daarna kon ik bij de tandarts terecht die de scherpste randjes even glad maakte en foto’s nam en een testje deed of de wortels nog in tact waren. De tanden zaten nog vast en ik reageerde op de pijnprikkels. Over een week was de lip wel geheeld en kon hij mijn tanden herstellen.

Na een week waren inderdaad de lippen geheeld en de wondkorstjes afgevallen. En toen ik klaar was bij de tandarts zag ik in de spiegel dat er niets meer te zien was van mijn val, alleen nog een beetje een gezwollen lip. Dankbaar en opgelucht fietste ik naar huis.

Nu, twee maanden later voelen mijn lippen nog steeds een beetje doof en voelt het nog wat hard in de lip maar elke dag wordt het iets beter.

Ik ben een dag na de val teruggelopen naar de valplek omdat ik niet begrijpen kon hoe het kon gebeuren dat ik zo raar gevallen was terwijl ik zo rustig wandelde. En ik mag me best een geoefende wandelaar noemen want ik wandel al meer dan veertig jaar iedere dag.

Met knikkende knieën en heel voorzichtig ging ik kijken en zag in het wegdek op de valplek een schuine opstaande rand die in het zonlicht niet opgevallen was. De wegwerker die alles gezien had was ook erg geschrokken. “De meesten die vallen staan meteen weer op zei hij maar u bleef even liggen.” Dat herinner ik me wel, ik bleef even liggen om te voelen of mijn mond bloedde.

Maar ik heb nog vaak aan zijn woorden gedacht. Enkele weken later hoorde mijn man bij de huisarts dat er meer mensen gevallen waren in het dorp. Dat gaf mij toch weer mijn zelfvertrouwen terug want dat was ik wel even kwijt.

Dit leerde Aritha ervan:

❤️ dat praten (ervaring delen) goed is
❤️ dat hulp vragen geen zwakte blijkt te zijn
❤️ dat omzien naar elkaar goud waard is

❤️ dat ontvangen meer heilzaam is dan ik dacht

 

Ik kan dat helemaal beamen.

Coby Poelman-Duisterwinkel

 

 http://kostbaar.blogspot.com/2021/04/vallen-en-opstaan-en-ervan-leren.html

De ervaring van zingen

Als u zingt in de dienst, denkt u dan ook na bij wat u zingt?

Beleeft u de woorden die u zingt ook met hart en ziel?

Bij mij is dat de ene keer heel sterk en een andere keer wat minder.

Toch doet het iets met je als je de woorden die je samen zingt in de kerk heel intens beleeft.

Dan zing je je als het ware naar de Heer toe. Dan word je zo blij van binnen dat je bijna niet stil kunt blijven zitten.

Als ik geraakt wordt door de prachtige woorden die we zingen, dan kijk ik om me heen of mijn broeders en zusters dat ook zo beleven.

Heel soms ontmoet ik dan een paar ogen waarin ik herken dat die broeder of zuster het ook zo beleeft en dan ervaar ik een gezamenlijke vreugde in het geloof.

Een familiemoment met Vader.

Als kind zong ik met mijn broer en zussen psalmen bij het orgel in onze huiskamer en vader speelde.

Een paar jaar geleden klampte een vrouw me aan in de supermarkt.

“Zal ik die es wat vertellen? Joe zongen vroeger bie joe ien koamer bie t örgel en den bleef ik wel es stoan te luusteren want dat von ik zo mooi!”

Het zingen in onze erediensten zou zomaar een soortgelijke reactie kunnen uitwerken.

Wie weet staan hier buiten ook wel eens mensen stil om te luisteren en zo zou er wel eens een stille wisselzang kunnen ontstaan.

In het Martinikerkkoor hebben we Psalm 121 eens in een wisselzang naar elkaar toe gezongen.

De vrouwen draaiden zich om richting mannen. De rillingen gaan je over de rug als je elkaar toezingt: De zon zal u niet schaden, de maan doet niets ten kwade.

Op zo’n moment beleef je wat je zingt. Dan gaat de hemel open.

In deze kerk hebben we elkaar ook eens toegezongen. Het was een zegenbede.

Bij het uitgaan van de kerk. We stonden en konden ons gemakkelijk naar elkaar toe draaien.

Dan ervaar je dat tekstbelevend zingen op zijn best en verlaat je zingend de kerk, de wereld in.

En wat was nu mijn nieuwste focus-ervaring? Ik sprak hierover met onze buurman die op bezoek was en las hem voor wat ik hier vandaag in de kerk ging vertellen. Het was een mooie opening voor een goed geloofsgesprek.

Coby Poelman-Duisterwinkel

In de Waarheidsvriend en Eilandennieuws

(Als u op de foto klikt is het duidelijk leesbaar.)
Soms word je zomaar verrast. Zondagmorgen 15 september bij het koffiedrinken na de kerk was het eerste wat een gemeentelid tegen me zei: "Je staat in de Waarheidsvriend! Een aankondiging van je boek, met een tekstje uit het boek erbij over de L van Lazarus." Ik had net een hap van mijn koek genomen en stond letterlijk met mijn mond vol... toen de hap weg was kon ik mijn verblufte reactie uiten. Wat een verrassing! Ik ken het tijdschrift en weet dat het in onze gemeente veel gelezen wordt. Als iemand hem uit heeft legt die hem op de leestafel bij de ingang van de kerk zodat een ander er ook nog van genieten kan. Graag deel ik hier een foto van het deel van de bladzijde waarop de aankondiging te zien is. Een tijdje geleden zag ik ook al een aankondiging van mijn boek in eilandennieuws. Erg leuk!

https://www.eilandennieuws.nl/reader/2253/84471/voor-jou-gelezen-van-adam-tot-zegen-dierenvriendschappen-en-een-herinneringsboek

"Mijn Bijbels ABC" goed ontvangen

Een maand geleden is het boek verschenen. Van alle kanten waren er positieve reacties van mensen die het boek zagen en van wie het kochten. Ook waren er leuke aankondigingen bij boekhandels. Vandaag kwamen de A2 posters aan die ik mag ophangen op plekken die geschikt zijn. Vanmiddag heb ik de eerste poster bij de bibliotheek in Aduard gebracht. Wat een enthousiasme! Van alle kanten werd er mee gekeken waar de poster het beste tot zijn recht kwam en uiteindelijk kreeg hij een prachtig plekje. De bibliothecaresse was al druk aan het raden welke persoon er bij welk plaatje zou horen, zo leuk! Graag deel ik hier enkele foto's.

Inmiddels hangt er ook een poster in de bieb van Zuidhorn en 2 in de school met de Bijbel "De Brug" te Zuidhorn waar ze ook al heel enthousiast in ontvangst genomen werden.

Zo gezellig in Dokkum

We komen regelmatig in Dokkum omdat het daar altijd zo gezellig is. Gisteren liepen we langs de Evangelische boekhandel en ik zag in de etalage meteen mijn boek.
Natuurlijk wilde ik een foto maken maar mijn man vond dat ik dat even in de winkel moest vragen. Hij zou wel even zo lang buiten wachten.
Goed, ik naar binnen en zie daar bij de kinderboeken ook mijn boekje liggen. Gewacht tot de klant geholpen was en gevraagd of ik wel een foto mocht maken van de etalage omdat mijn boek er zo mooi in stond. De medewerksters helemaal enthousiast dat ze een schrijfster in de winkel hadden, wilden van mij een foto maken met mijn boek om op Facebook te zetten als ik dat goed vond. Haar gekamd voor de spiegel achter in de zaak, jas uit, boek in de hand en dit was het resultaat. Zo leuk!
Toen ik daarna nog een foto van de etalage maakte zag ik mijn man rustig op een bankje een stukje verderop, een brede grijns op zijn gezicht. Hij had al in de gaten dat het daar binnen heel gezellig was.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Leuk nieuws (3) met 2 toevoegingen

Vanmorgen ontving ik een aantal prachtige foto’s van een mevrouw die ik heb leren kennen op de open dag van het ND in Barneveld in 2016 waar ik was uitgenodigd voor een bloggersbijeenkomst en ook boeken mocht verkopen. Ze heeft op die dag en daarna een aantal boeken van mij gekocht en we hielden een tijdje contact via de mail.

Deze week was zij voor een cursus op de Erasmus universiteit in Rotterdam en zag de wand met de door Toni Burgering uitgekozen en in neon uitgelichte (delen van) gedichten in de bibliotheek van Sanders building. Ze nam de moeite om enkele foto’s te nemen en stuurde ze naar mij.

Ze kon me geen groter plezier doen.

Toen wij er op die dag van de opening waren scheen de zon en konden wij geen heldere foto’s nemen. Op de dag dat zij er was scheen de zon niet en zo kon zij wel duidelijke foto’s nemen.

Op haar foto’s is ook nog eens te zien dat de beloofde toevoeging in de vorm van een kleine plaquette waar de namen van de betrokken kunstenaar en dichters op vermeld zouden worden inmiddels is aangebracht. Nu zijn alle gedichten die Toni Burgering heeft uitgekozen voor dit kunstwerk goed leesbaar en kan ik dankzij deze mevrouw u een beter beeld geven.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Voor wie het verslag van de openingsdag gemist heeft, zie  https://cobypoelman.blogspot.com/2018/09/leuk-nieuws-2.html

Toevoeging op 21 maart 2019 :

Vanavond kreeg ik de onderste foto ook nog toegestuurd van deze mevrouw, ze had de moeite genomen om nog weer naar Sanders Law Library te gaan om de plaquette beter te bekijken en ook daar een foto van te nemen. Nu kunnen we dankzij haar ook nog lezen wat er op de plaquette staat. U zult begrijpen dat ik deze mevrouw heel dankbaar ben.

En vanmiddag was het beloofde boek bij de post: Hier nog enkele foto's uit dit boek.