Van harte welkom

Van harte welkom op mijn gedichtenblog. U mag de gedichten ongewijzigd gebruiken met vermelding van mijn naam. Voor het verzorgen van een lezing met voordrachten of een workshop kunt u contact opnemen via cobytjeert@live.nl
Er is ook een volledig programma voor Kerst en Pasen.
Mijn boeken zijn verkrijgbaar bij de boekhandel, bol.com, www.bestelmijnboek.nl en bij "De Monnikskap", Burg. Seinenstraat 62 in Aduard. Voordrachten zijn te beluisteren op https://www.luistergedichten.nl/index.php/component/comprofiler/userprofile/905-poelman
Iedere maandagmiddag rond 16.15 uur draag ik voor in een radioprogramma op http://www.radiowesterkwartier.com https://soundcloud.com/user-671424345/interview-coby-poelman-duisterwinkel-10-07-2017

zondag 31 december 2017

Het geheim van oud en nieuw

Wat het rolletje verhult
op nieuwjaarsdag
onthult het knijpertje
ten overstaan van oliebollen,

een laag van sneeuwwit poeder
bedekt wat is geweest,

vannacht begint
het Nieuwe Levensfeest!

Coby Poelman - Duisterwinkel


vrijdag 29 december 2017

De tweedehands hoed


Vandaag heb ik een hoed gekocht
bij de kringloop in de stad.
Manlief heeft hem uitgezocht,
we lopen naar het zebrapad.

De auto’s blijven netjes wachten,
we worden hier en daar gegroet.
’t Is of ze ons heel hoog achten,
komt dat nu allemaal door die hoed?

We worden vorstelijk benaderd,
“mevrouw, meneer, wat kan ik voor u doen?”
Een keurige man knikt en buigt waardig,
ik waan me in de tijd van toen.

‘k word geholpen in mijn jas,
deuren gaan voor me open,
men draagt voor mij de grote tas,
vraagt; “zal ik met u meelopen?”

Ik heb de hele dag genoten
van de aankoop van die hoed.
Dat die maar 50 eurocent kostte
vervult me met een opgelicht gemoed.


Coby Poelman - Duisterwinkel


Uit: "Granaatjes met een gouden slot"

Kunstwerk boven van Wojciech Weiss

maandag 25 december 2017

Leve de kringloop

Met een twinkeling in onze ogen
zijn we naar de kringloop getogen.
Mijn man en ik, soms een beetje gek
zijn in onze nopjes op deze plek.

Ik ga gelijk door naar de kledingrekken
en zie hem naar de boeken strekken.
Met twee broeken en een rok
verdwijn ik in het bekende hok
om even later voor de spiegel te kijken
hoe me deze creatie zal lijken.

Oeps, toch iets doen aan mijn gewicht,
de bovenste knoop wil niet meer dicht.
Met broek nummer twee
heb ik meer succes,
‘k kan zo bij de Oranjes
 op het bordes
en dat voor maar drie euro vijftig zeg,
het is nog als nieuw met velours beleg.

Mijn dag kan al niet meer stuk,
heeft manlief ook zoveel geluk?
Hij staat te kletsen
met een kenner van kunst,
een landschapje valt
bij hem in de gunst.

Hij luistert aandachtig
en wijst naar de muur,
scheef ingelijst zie ik
en hij is zo secuur.
Daar staat een piano,
die lijkt me niet slecht,
het fineer is kapot
en dat zie je toch echt.

Maar kijk toch eens daar,
een prachtige bank,
de bekleding nog gaaf,
de pootjes rank,
dat is iets voor Fleur,
die is dol op die kleur.
Ik bel haar gelijk even
buiten de deur.

Als we het aardewerk
hebben bekeken
en de sjaaltjes zijn ontweken
valt mijn oog op een kandelaar,
hij is wel wat groot
en een beetje zwaar.

Met het gevaarte op de fiets
verkneuteren we ons,
we hebben weer iets.
Glunderend kijken we elkaar aan,
wat heerlijk dat deze winkels bestaan!

Coby Poelman - Duisterwinkel


Gepubliceerd in het boek "Granaatjes met een gouden slot"



vrijdag 22 december 2017

Vergissing?




Ik schonk twee kopjes koffie in
maar ik was alleen,
toen kondigde Ik ben zich aan
en zijn we in gesprek gegaan.
Hij schenkt mij dagelijks levenszin,
nooit schonk ik koffie voor Hem in.


Toen dacht ik aan Maria,
aan wat Hij tegen Martha zei,
zo dicht was Hij vandaag bij mij.
Voelde Hij mijn verlangen?
Hoorde Hij Zijn gezangen?
Zag Hij hoe ik Hem verwacht?
Wat was het dat Hem bracht?

Als ik mij niet zo had vergist
had ik dan Zijn komst gemist?
In alle drukte van Advent
heeft Hij zich zelf tot mij gewend.

Coby Poelman - Duisterwinkel

woensdag 20 december 2017

Decemberpost

Tussen de regels
van de decemberzegels
verspreidt de wereld
tekenen van vredig licht
bovenop een warm bericht.

Coby Poelman-Duisterwinkel

dinsdag 19 december 2017

Tweede persoon enkelvoud



De zwarte feestjurk
leek een rouwgewaad
toen ze verscheen.

Wie ben je eigenlijk,
wat ken ik je.

Waarom ben ik
verstrikt geraakt in leugens
en ben ik
wie ik niet wil zijn

Hoe ben jij
die me zo eigen is
zover van mij vervreemd.

Wat kun je opgaan
in de waan
dat je haar rug
erin denkt te herkennen

of is die foto
van de echte Jonatan?

Coby Poelman-Duisterwinkel
 
Geïspireerd door het boek Tweede persoon enkelvoud van Sayed Kashua

zondag 17 december 2017

De oorzaak van kerst

Toen ten tijde van Jesaja
de wereld in het diepste donker was,
men leek te leven zonder God,
de waarheid struikelde,
recht niet meer triomfeerde
zag God zijn mensen
en Hij was ontzet.

Zoals een vader of een moeder
verdriet heeft om het lijden
van hun diep beminde kind,
niet aanzien kan
dat het van pijn zal sterven

zo is de Vader om zijn kinderen bewogen
en heeft Hij ons gered
door op het kerstfeest
als een weerloos Kind te komen.

Coby Poelman-Duisterwinkel

donderdag 14 december 2017

Lofzang van Elisabeth

Loof de Heer, zo wil ik zingen
Om de vreugde die Hij gaf,
Fluisterende zegeningen
Zweven door herinneringen
Aan het kindje in mijn schoot,
Niets dat weerstand aan hem bood,
Golvend sprong het op de dag

Van Maria’s arriveren,
Al van ver trok hem de Here.
Niemand wist hoe hij getuigde,

Er was in Maria’s schoot
Leven dat nu echt ontsproot.
In dit teken was een band,
Stil deed hier Gods Geest gebaren
Aan de moeder van de Heer,
Blijdschap mag je nu ervaren,
Echt, wat Hij belooft komt uit,
Trouw zal Hij zijn Woord bewaren.
Hef dan aan dit lof-geluid.

Coby Poelman - Duisterwinkel

dinsdag 12 december 2017

Warm onthaal

Vanmorgen was het even
of daar mijn moeder was
zoals mijn dorpsgenoot
zich zorgend naar mij boog,
och kind een hele trap he
tegen die harde wind,
ze gaf me zelfs een knuffel,
ik voelde me weer kind.

Bent u ook op de fiets vroeg ik
joa wicht, een hele trap
en kwam jij ook de hoofdweg langs
die opgebroken was?
Ik knikte en had diep respect
voor deze flinke vrouw
die evengoed geklommen had
langs stenen in het nauw.

We bliezen samen even uit,
de wachtkamer gaf rust,
de tandartsstoel lag lekker,
de wind blies ons weer terug.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Foto:  Angeniet Schuddebeurs, haar blog: https://altijdmooiweer.wordpress.com/

vrijdag 8 december 2017

Repetitieruimte

Het koor is niet compleet,
de alt zingt weer alleen
en ook de bassen
kunnen steun gebruiken.
De dirigente hoopt en bidt
dat niemand ziek zal zijn
op zondag in de eredienst,
het groepje is zo klein.

Hoe zou de Grote Dirigent
vanuit de hemel bidden,
Hij heeft ons allen
nodig in Zijn Koor.
We kunnen hier op aarde
toch vast gaan repeteren,
verschillend als we zijn
geven we samen goed gehoor.

Al zullen hier en daar
wat valse tonen klinken,
als we met vreugde werken
aan de harmonie
zullen we op een dag
de mooiste psalmen zingen,
vormen de stemmen
een gouden melodie!

Coby Poelman-Duisterwinkel


Gepubliceerd in de bundel "Verrassend uitzicht" (2013)

donderdag 7 december 2017

Ruitenheer

Op een dag waren mijn man en ik onderweg naar Amsterdam toen ons op de snelweg een bedrijfsauto voorbijging met de naam “Ruitenheer.”
Ik pakte mijn mobieltje en begon in het menu “notities” te dichten.
Toen het gedichtje klaar was en ik het ’s avonds in Word had uitgewerkt keek ik op google wat voor bedrijf het was. Ik vond tevens een mailadres en stuurde het gedicht naar het bedrijf. Ik kreeg een heel aardig mailtje terug met de vraag of ik mijn huisadres wilde doorgeven, men wilde mij een presentje sturen. Ik keek elke dag verwachtingsvol of er iets in de postbak zat maar er ging een week voorbij en de post had niets gebracht.
Op een dag stopte er rond etenstijd een glanzende zwarte auto voor het huis. De kofferruimte ging open en een heer kwam de oprit op met in zijn hand een schitterend boeket.
Hij overhandigde het mij met de woorden: Alstublieft mevrouw, op het kaartje kunt u lezen van wie u dit boeket ontvangt. Op het kaartje stond:
“Bedankt voor het mooie gedicht. Wij waarderen het zeer! Namens Ruitenheer.”

Ruitenheer

Ruitenheer sprak tot de klaverboer
mag ik van jou de hartenvrouw?
Het hart brak van de klaverboer
nooit geef ik jou mijn hartenvrouw,
ik blijf haar eeuwig trouw.

De ruitenheer was zeer bedroefd,
dat zag de schoppenvrouw
zij ging een kaartje overslaan
en sprak voor ieder te verstaan
ik geef mijn hart aan jou.

De ruitenheer kwam in het nauw
hij viel niet op de schoppenvrouw
maar door haar resoluut besluit
ging toch een venster naar haar uit,
nu heet zij mevrouw Ruit.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Het gedicht is gepubliceerd in de bundel "De voordracht!" (2013)

De voordracht is te beluisteren op  https://www.luistergedichten.nl/index.php/categorieen-algemeen/15-liefde-erotiek/125-ruitenheer

Hemels licht

Heer, ik kan niet bidden,
dat heb ik nooit geleerd.
Ze zeggen dat het Christuskind
voor mij ook is gekomen.
Ik wil het wel geloven
maar begrijpen doe ‘k het niet.
Nu hebben ze me naar
het kerstfeest meegenomen

en eerlijk Heer,
het voelt zo goed,
er heerst hier echte Vrede.
Ik denk dat ik van nu af aan
ook zondags naar Uw Huis wil gaan
er is vandaag zomaar in mij
een Hemels Licht ontstaan
en wat ook heel bijzonder is,
ik heb zowaar gebeden!

Coby Poelman-Duisterwinkel

maandag 4 december 2017

Wie speelt voor Piet?

Zeg Sint, heb ik het goed verstaan
of is me nu de clou ontgaan,
mag onze Piet niet zwart meer zijn?
Is dit een issue, is het gein?
Als clown ga ik steeds wit geschminkt,
geen kind dat me een kleur toezingt.
Misschien moet ík de kade op
als nepknecht van de nepbisschop.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Gepubliceerd in "Granaatjes met een gouden slot"

vrijdag 1 december 2017

Sinterklaasgevoel


Als kind geloofde je
in Sinterklaas,
nu gelooft Sinterklaas
in het kind.

Vroeger waren
Pieten de baas,
nu spelen de bazen
voor Piet.

Vroeger kreeg je
cadeaus van Sinterklaas,
nu koop je
Sinterklaascadeaus.

Vroeger mijmerde je
op de kade….
nu mijmer je
over vroeger.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Kunstwerk van Anco Wigboldus

woensdag 29 november 2017

De breimachine

Samen kochten ze een breier,
wisselden die om de maand,
truien, sokken, soms een vest
rolden uit het naaldenbed.
Van links naar rechts
roetsjte de slee,
de maand vloog om,
geen pand bleef stranden.
Leeg kwam het de ander toe,
per auto of bij vlagen
te voet met wandelwagen
tot een tweede werd gekocht.

Nu liggen in hun kasten
de breiers werkeloos te wachten.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Gepubliceerd in de bundel "De voordracht" (2013)

dinsdag 28 november 2017

De liefde


Schrijvend
wordt het sterker,
vanuit het diepste
van de ziel,
hoe zal ik
het verwoorden,
datgene
wat mij overviel
van binnenuit,
zo’n warme gloed
die in mij deed ontwaken
dat intens vurige gevoel,
zou ik het kunnen raken
in enkel een gedicht?

Al was het maar een vonkje
van Uw aanstekelijk licht.

Coby Poelman-Duisterwinkel


Gepubliceerd in de bundel "Geloofsvreugde" (2013)

maandag 27 november 2017

Vredevorst

Licht, door engelen bezongen,
in de velden van overal
schrijft geschiedenis voor eeuwig,
Gods vrede sneeuwt door het heelal.

Coby Poelman - Duisterwinkel

vrijdag 24 november 2017

Opgeheven geheim

Ik kan het nu wel zeggen
zei ze zacht
hoe op een dag
ze boven wilde kijken
maar van de kinderen
mocht ze niet op de trap.
‘k Ben heel voorzichtig
achter haar aan geklommen,
ze was de koningin te rijk,
zo blij nog even
weg te kunnen dromen
in haar vroegere koninkrijk.

Maar de weg terug,
een uur waren we bezig,
toen ik bezweet bedacht wat nu
werd me iets ingegeven,
we gingen op de knieën
tree voor tree.

Het was zo’n lieve vrouw,
ik gunde het haar zo
die ene wens
te gaan vervullen,
het is gelukt,
ik kan ‘t je nu
in alle openheid onthullen.

Ontroerd ontmoette ik haar blik,
zij bracht wie ik zo miste
hier beeldend in herinnering,
zo liefdevol, als een vriendin,
ik zag in haar
die donkere ogen lichten.

Coby Poelman-Duisterwinkel

woensdag 22 november 2017

Lieverd


Kom maar lieverd, roept een vrouw
die in mijn richting kijkt.
Ik stal mijn fiets, ik ben er al
maar wie ze op het oog heeft
speelt onverstoord,

passanten hebben ons gehoord,
ze lachen dat is mooi,
de vrouw achter de bloemen
beaamt dat we elkaar best vaker
lieverd mogen noemen.

Coby Poelman - Duisterwinkel


N.a.v. een ontmoeting voor een supermarkt.

Kunstwerk van  Juane Xue

zondag 19 november 2017

Nieuw leven in oude foto


Stofzuigend loop ik door de gang
als hij me staande houdt,
een foto in de hand.
Wat lijk ik sprekend op die man
zegt hij en kijkt me aan,
ik kijk naar hem,
het is zijn over-opa in
zijn jonge jaren.
Oud is hij niet geworden,
hij stierf aan Spaanse griep.
Zijn dochtertje, pas twee
kende haar ouders bijna niet,
tien dagen later
volgde moeder vader.
Hij kent de trieste gang.

Nu hij daar staat met
over-opa’s foto
zie ik de sterke trekken
van gelijkenis,
nu weet ik hoe mijn opa
die ik nooit heb gekend
er vroeger uitgezien heeft
als een knappe jonge vent.

Coby Poelman - Duisterwinkel

vrijdag 17 november 2017

Lieve ......

Weet je het nog
hoe tijdens je depressie
je zo bijzonder voor ons werd
we elke dag jou om de beurt
het bed uitpraatten
en lange wandelingen maakten,
we samen opruimden waar jij
geen moed voor had
en de voldoening die het gaf?

Wat heeft het ons
een levenszin gegeven
toen je depressie voor ons oog
mocht worden opgeheven
dat je na al die jaren
nog vreugdevol de dag ontmoet
en lieve .....
namens de hele groep,
we danken God
en brengen je Zijn groet.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gepubliceerd in: "Beleef de dag!"

vrijdag 10 november 2017

Verjaardagsvreugde

Een vreugdegolf bereikt ons hart,
vandaag is jouw verjaardag,
we vieren een nieuwe levensstart
en zingen in maten van vierkwart,
beleven je geboortedag,
genieten van je blijde lach,
de vreugde van verjaardag,
het feest dat je er zijn mag!

Coby Poelman - Duisterwinkel

woensdag 8 november 2017

Mijn baas en ik


Mijn baas wil met mij wandelen
maar ik ben zo bang
de laatste keer langs het kanaal
klonk er een harde knal,
ik ben toch zo geschrokken
mijn oor voelt nog de pijn,
kon ik het hem maar zeggen,
zou het dan over zijn?


Maar kijk, hij gaat de bocht om,
hij neemt een andere weg,
heeft hij mijn angst vernomen,
ik huppel langs de heg,
hij kent mij beter dan ik dacht,
hij rent met mij en wacht,
ik hoor de zachtheid in zijn stem
en in mij groeit weer kracht!
Waff!

Coby Poelman - Duisterwinkel


Gepubliceerd in de bundel "De voordracht" (2012)

dinsdag 7 november 2017

Kon ik nog maar éven....

Moeder, als u eens wist
wat er is gebeurd
in de tijd
nadat u bent heengegaan,
dat op uw verjaardag
in uw dochter
een dichter is ontstaan
die schreef over uw leven,
moeder,
kon ik nog maar éven
vertellen hoe het is gegaan.

Als u eens wist
dat u in mijn bundel stond,
ik zou zo graag weten
hoe u dat vond
maar ik denk dat u
als zeer bescheiden vrouw
hoofdschuddend zeggen zou:
“Nee kind, te veel eer,
en je weet wie roemt,
die roeme in de Heer”.

Coby Poelman - Duisterwinkel

vrijdag 3 november 2017

Dát is het!

Het zingt dag in dag uit
welluidend in mijn hart,
soms neuriet het geluid
vanzelf naar buiten.
Uitbundig wil het hart
Gods liefde uiten
bij 't was ophangen, strijken,
tijdens de afwas
maar ook onderweg.
Het maakt me vrolijk,
opgewekt en vrij.

Dát is het,
Heer,
U zingt in mij!

Coby Poelman - Duisterwinkel

woensdag 1 november 2017

De boog in de wolken

Toen het licht van de zon
de regen bescheen
zag ik Uw kleurrijke boog
om mij heen.

Door Uw belofte
wist ik Uw blik
gericht op die boog
en daaronder was ik
in een bijzonder ogenblik
zichtbaar met U verbonden.

Coby Poelman-Duisterwinkel


bij Genesis 9 : 16

“Als de boog in de wolken is
dan zal Ik hem zien, zodat
Ik mijn eeuwig verbond gedenk”…


dinsdag 31 oktober 2017

Het mooiste boeket

In een grote glazen pot
staan bloemen als fluwelen.
't Zijn rode amaryllissen
op hele dikke stelen,
er tussenin staan fijntjes
met vurig rode bessen
takjes van de vuurdoorn
samen hun dorst te lessen.

Dit prachtige boeket
dat met liefde is geschikt
vertolkt hier ogenstrelend
wat in de zangdienst werd belicht.
Ik voel me begenadigd
als ik kijk naar 't warme rood
en richt me tot de Schepper
die al dit moois ons bood.

Coby Poelman - Duisterwinkel

zaterdag 28 oktober 2017

Is er ook een dominee in de zaal?

Ze had er zo’n behoefte aan
een dominee te spreken,
hulpzoekend keek ze om zich heen,
onrustig wachtend op een teken,
herinnerde zich toen een stem:
uw Hulp is in de Naam van Hem
die u geschapen heeft.
Trouw tot in eeuwigheid
verlaat Hij nooit wat Hij begon…
en zij, gelovend, was gerust
omdat dit al haar twijfel overwon.

woensdag 25 oktober 2017

Stil gebed




Ik vouw,
denkend aan Noord, denkend aan Zuid,
U spiegelt ons midden
van Oost naar West
biddend.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gepubliceerd in de bundel "Verrassend uitzicht" (2013)

maandag 23 oktober 2017

Hoopvol

Hij was
al lange tijd kerkverlater
maar zijn ogen lichtten
toen Iemand zei
Ik ben.


Coby Poelman-Duisterwinkel

vrijdag 20 oktober 2017

Lichtende schaduw


Ik zag een vage regenboog
over een heldere
gebogen
alsof de één de schaduw
van de ander was.

Mijn pas vertraagde,
zilverkleurig vlogen
speelse vogels
voorlangs
en onderdoor
tegen het lichtend
donkergrijs.

Ik ondervond
hoe schaduwrijke vleugels
zich spreidden over mij.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Uit: "Geloofsvreugde" (2013)

maandag 16 oktober 2017

Brugstraat

De brug
is weer toegankelijk,
het verkeer
komt op gang.
Een overvol voetpad,
drukte van belang.

Dan gebeurt er iets,
een bus
nadert dreigend
een vrouw met een fiets.

In een impuls
grijpt een voetganger
haar stang,

geroep…

hij tilt haar
met fiets en al
terug op de stoep.

Rakelings schuurt
de bus langs haar wang,
het valt niemand op
in het gedrang
maar míjn hart
stroomt vol,
ik kleur er van
want die spontane redder
is míjn man.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Uit: "Granaatjes met een gouden slot"

donderdag 12 oktober 2017

De kleur van familie



schrijver

Elk leven kent een eigen nerf,
soms kleurt die blauw, soms naturel.
Levens lopen altijd anders,
niets verloopt zoals men wil

maar waar een spil is afgebroken
raken klossen uit balans
tot ze rollen waar ze vallen,
draden spannen, trekken aan
tot de spanningsbogen knappen,
losse einden zijn ontstaan.

Twijnend gaan de levens verder
langs een ingekleurde lijn,
uitgestippeld door geslachten,
elk met een verhuld geheim,
soms kleurt dat blauw, soms naturel,
met verve speelt men van nature
het familie-rollenspel.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Geschreven n.a.v. het boek “De blauwe draad” van Anne Tyler