ze zijn bezorgd, gaat het wel goed,
bemerken dat iets in hem woedt,
hij is er wel maar lijkt steeds verder.
Een doorn speelt bij de herder op.
Hij kent een doornendrager,
heeft weet van de beklager,
kent ook de antwoorden erop.
De kudde denkt aan hoe hij kwam,
vol goede moed en medeleven
wilde vertellen van het Lam.
Dat werd ten voeten uit beschreven.
Hij opende een toegangsdam.
In zwakheid heeft hij kracht gegeven!
Coby Poelman-Duisterwinkel
het onbekende tegemoet.
Natuurlijk zijn ze veel te vroeg.
Ze zien veel mensen komen
en zien ze ook weer gaan.
Ook zij mogen er achteraan
van wachthal 6 naar wachthal 8
en worden nog bij 12 verwacht
maar die is al gesloten.
Wel is een nieuwe afspraak klaar
nóg maar een dagje wachten.
Het is de opmars naar de dag
dat er een operatie wacht.
Het ging jaren aan hen voorbij,
ze voelen zich gezegend,
het brengt hen dichter bij de mens
die al veel heeft geleden.
Zij weten van het wachten,
van slapeloze nachten,
vertellen hen meteen paraat
wat er nog te wachten staat.
Coby Poelman-Duisterwinkel
verdriet vult
hart en ogen,
zo machteloos,
verslagen,
biddend, vragend,
heen en weer geslingerd
tussen vrees en hoop.
Dit kind van U,
hij heeft zo veel geleden,
het is zo moeilijk
om hem te zien gaan.
Hoe kan een mens
anders dan in een bede
zo’n zware storm
van leed doorstaan?
Alleen in overgave
aan U in stil gebed
hopende op Uw kracht,
Uw medeleven,
vertrouwend wachtend
op wat U dit kind
om wie U zoveel geeft
na deze storm zult geven.
Coby Poelman-Duisterwinkel
maar lichaamstaal
klinkt des te meer
bij 't horen van: nu zingen wij.....
Mijn zingen lukt niet meer,
terwijl ik naar haar
vreugde-uiting luister
dwars door haar lijden
drink ik mijn tranen in
en hoor van alle zijden
in glorieus getuigenis
welk een vriend ons Jezus is.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Een gebeurtenis van jaren geleden, in het Zonnehuis te Zuidhorn, tijdens de zangbijeenkomst, nog in het oude Zonnehuis.
Het gedicht is gepubliceerd in de bundel "Verstillend Licht"
