Warme herinnering

Als ik opendoe,

onze huisarts met bloemen

voor mijn eerste boek.

Coby Poelman-Duisterwinkel 

Duizendschoon

Zie ik de duizendschoon dan denk ik aan de zomer

dat ik met weeën in het ziekenhuis werd opgenomen.

Het was nog lang geen tijd, maanden te gaan.

Ik lag aan een infuus en zag hem binnenkomen,

mijn lieve echtgenoot met een bos duizendschonen.

Ze stonden naast mijn bed en vrolijkten me op.

De pre-par deed zijn werk, het bracht een weeënstop.

Ik mocht naar huis maar kwam nog een keer terug,

ook deze keer liet vroeggeboorte op zich wachten.

Toen ik was uitgerekend duurde het nog nachten.

Drie weken langer bleef ze in mij wonen.

Ze was nog mooier dan de duizendschonen.

Nu ik in onze tuin de bloemen zie

communiceer ik met haar beide zonen

via een cursusapp, wie had dat kunnen dromen.

Coby Poelman-Duisterwinkel 

Rond 1970

Ha daar komt de kruidenier,

goed gemutst en positief,

bezorgt je waren met plezier,

het is voor hem geen ongerief.

Een groet voor ieder die hij ziet,

een aai over een hondenkop,

leeft mee in blijdschap en verdriet,

deelt pepermuntjes uit of drop.

Zijn familie helpt hem mee

bestellingen te spellen,

ook buren helpen hen op glee,

er is zoveel te tellen.

Er is altijd bedrijvigheid

bij Poelman en buur Poort,

je vindt volop gezelligheid,

er wordt gepraat, gehoord

maar op de zondag is het stil,

geen bel, geen verkoopwerk,

geen klantenritjes, geen getil

bij Centra in Hoogkerk.

Dan klutst hij suiker door wit ei

dat puddinkjes versieren moet

en noemt het met een lach erbij

zijn ‘slinger om de snoet!’

Coby Poelman-Duisterwinkel

Visser aan de haak

In Visvliet was een viswedstrijd,

hij won de eerste prijs.

Je zag hem trots met zijn tongetje klakken,

hij had de smaak al goed te pakken.

Toen hij thuis in de steeg

een worm aan het haakje reeg

schoot het puntje in zijn duim,

hij rende door de tuin,

de hengel sleepte achter hem aan,

bij elke stap trok de spanning aan.

De nijptang kwam er aan te pas,

of de kampioen nog vislustig was?

Zijn vriendje kan het weten,

die zat in de wachtkamer te zweten.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gepubliceerd in: "Granaatjes met een gouden slot"

Op hun zondags

Opa en oma

in zondagse kledij,

horloge in zijn vestzak,

dat hoorde daar bij.

Mijn deftige oma

met haar mooie hoed

geniet van de rustdag

met opgewekt gemoed.

Gesterkt door de diensten

in hun geliefde kerk

kunnen ze de week weer aan,

nog even door het perk.

Mijn opa was een zanger

en lid van de muziek,

zijn beroep was timmerman,

dat hield hem aardig kwiek.

Dat zingen van mijn opa

klinkt in de genen door,

tot in het zoveelste geslacht

zingen we in een koor.

Oma kon goed naaien,

ze was heel creatief,

wij gingen bij hen op bezoek,

poseren ze niet lief?

Coby Poelman-Duisterwinkel

Eén zinnetje was genoeg

Haar pa en ma vierden een jubileum,

Ze weet nog hoe ze voor de kapstok stond,

er moest toch iemand zijn die op kon treden,

daar in de gang bedacht ze het terstond.

Voor iemand haar op plannen kon betrappen

had ze de hoed al van de plank gewipt,

met herenjas en sjaal kwam ze al binnen stappen,

nu snel een tekst bedenken en de knopen dicht.

Er werd gelachen en naar haar gekeken,

toen ze ging zitten was het opeens stil,

nu moest ze toch in actie, ze moest spreken,

ze dacht aan iemand van de kerk en wat hij wil.

Ze hoefde maar één zinnetje te zeggen

zoals die man zo vaak had voorgedaan,

ze deed hem na zonder veel uit te leggen

en kreeg applaus, het was dus goed gegaan.

Op latere verjaardagen, partijen

sprak men veelvuldig over wat zij had verteld,

blijkbaar had ze de gasten kunnen vleien

met; “Ik ben Smit en kom om kerkegeld.“

Coby Poelman-Duisterwinkel

Verliefd

Zijn hand op mijn been,

zijn arm om me heen,

zijn warmte, zijn geur,

het geeft me een kleur,

de rust in zijn stem,

ik ben graag bij hem,

het voelt zo vertrouwd

dat hij van mij houdt.

Zijn meisje, zijn lief,

ook hij is verliefd,

ik voel hem dichtbij,

hij is graag bij mij,

laat duren de tijd,

ik wil je niet kwijt,

leg vast dit moment,

‘t geluk ongekend.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Boer gemist

 

Voortdurend

klinkt zijn stemmetje:

Zijn we er al bijna?

Ongeduriger zijn vraag;

Zijn we er nu nog niet?

Eindelijk ter plekke,

de tenten opgezet,

hoor zijn luchtbed kraken,

wanneer gaan we nu naar huis,

de boer gaat pakjes maken….

Coby Poelman-Duisterwinkel

Schaatsen op het platteland

Daar gaan de hartsvriendinnen,

zwierig over sneeuwwit ijs,

valt hier iets te winnen,

gaat het om een prijs?

Ze rijden keurig in de maat

en kruisen tegelijk,

ze kijken vrolijk en kordaat,

het siert de hele dijk.

Wat gaan ze vorstelijk gekleed

in nauwe kokerrokken

ze geven hen geen enkel leed,

een mutsje schikt hun lokken.

Ik zie mijn tante in haar jeugd

op 't Gronings platteland,

ik weet niet of het haar nog heugt,

ze zijn al aan de Overkant. 

Coby Poelman-Duisterwinkel 

Herinneringen door een lied

Maak herinneringen zei ze

en spreek die vooral uit

zodat ook als je niet meer bent

ze doorklinken in ons bestaan.

Het had haar 

zo vaak goed gedaan.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Ontroerend stilleven

Een plukje haar vanuit haar kindertijd,

het zegt zoveel over de kleine meid,

ik zie weer hoe ze liep 

met haar konijn op wieltjes,

die ze soms aan haar pakjedrager bond,

daar reed ze frank en vrij mee rond,

dan keek ze om en stopte even

zette hem overeind maar nee,

het wilde blijkbaar zweven.

Ik mijmer over haar

en haar kwajongensstreken,

hoe ze in hoge bomen klom

en vlotten bouwde die ze af kon breken,

al zonder handen fietsen kon.

Het ikke zelf klinkt in mijn oren na,

ze wipte snel van ieders schoot,

ze is nu zelf al jaren ma

hun jongens zijn al weer zo groot.

Het zwijgend plukje op de envelop

roept talloze herinneringen aan haar op.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Moederdaggevoel

Als ik naar huis gerend was,

de achterdeur nog open,

om te vertellen

wat ik had gescoord,

zij was er, de handen

in elkaar slaand,

tot in de nacht

had ze me overhoord.

De kale plek voor ’t aanrecht

woog de zorgen

die onder afwas

werden doorgepraat,

was ze alleen

dan zong ze psalmen,

gaf ze zich over aan

haar Toeverlaat.

Ik rook haar warmte

als de tranen kwamen,

de grotemensenwereld me

te machtig werd,

als pleisters niet alleen

meer konden helpen,

ze leefde mee

met elk facet.

Inlevend las ze voor

onder de lamp

boven de

etenstafel,

nog zie ik

het door haar

gesteven kleed

en proef de smaak van wafels.

Als ze eens wist hoeveel ik

van haar leerde,

kon ik nog éénmaal

lezen haar gezicht,

vandaag zie ik

haar leven

door Zijn ogen,

in ‘t hoogste licht.

　

Coby Poelman-Duisterwinkel 

Verliefd of verloofd

 

In een tijd van hoeden dragen

waren mijn ouders jongelui

die hun ja nog zouden vragen

een dag in Arnhem samen uit.

Als ik het jonge stel zie lopen,

naast elkaar in wandelpas,

mijn vaders handen weggestoken

in zijn geklede overjas,

ook moeder op haar zondags,

in een voor hen nog vreemde stad

denk ik; door hen kwam mijn begin,

ik werd de jongste van dit paar,

de zesde van hun huisgezin,

ik koester aan elk levensjaar

in liefde mijn herinnering.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Aangepaste dienst

Ze zit te huilen in de kerk
na de geloofsbelijdenis,
de dominee vraagt wat er is.

Zo mooi, hapert haar stem,
dat ik, dat wij, ze snikt,
ze ziet het, haar verrijzenis,
het nieuwe lichaam dat ze krijgt,
het maakt dat ze intens verblijd
haar vreugdetranen plengt.

Ik ben ontroerd door wat zij zegt,
het raakt mij en het sterkt,
het blijft me nu al jaren bij,
wat zegt het woord beperkt?

 Coby Poelman-Duisterwinkel

Pastorieherinnering

 

Al smerend zie ik weer
hoe de oude vrouw
mij het behangen leerde,
geweekte banen
wachtten op haar komst.
Voorzichtig manoeuvrerend
op de stalen treden
drukte ze de bovenkant
tegen het plafond.
Haar zelf genaaide rok
klokte tot ver onder haar knie,
Ik hoor haar stem nog schallen
door de holle pastorie.

Mijn handen strijken rand op rand,
de banen hechten aan de wand,
voldoening stijgt,
het schallen zwijgt.

Toen werd een welkom voorbereid,
ik denk opeens aan Vader
die ons woningen bereidt.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Godsvertrouwen

                

      Vaak komt ze in herinnering,
    dan zie ik hoe ze in het schijnsel
              van de schemering
           zich over heeft gegeven
                 aan het uitzicht
             op het Eeuwig Leven.

                    Vertrouwen
          straalt van haar gezicht,
                   de handen in
           haar schoot gevouwen.
   Ik zucht wanneer ik er aan denk
              hoeveel ik van haar
                  heb gehouden.

     Coby Poelman-Duisterwinkel

Prachtige tachtigers

Twee oude mensen, hij groot, zij klein,

je komt ze overal tegen.

Zijn gang is onzeker want in zijn brein

heeft een stoorzender toegang verkregen.

Zij gaat voorover gebogen haar weg.

Haar schouder net boven zijn middel.

Ze kunnen niet met en niet zonder elkaar,

voortdurend klinkt hun gekibbel.

Hij mag van de dokter niet meer achter ´t stuur,

zij neemt deze taak van hem over,

volgt de bochten heel secuur,

zijn gezelschap is niet overbodig.

“Ja maar” roept hij als ’t licht springt op groen;

de motor jankt en ze hobbelen voort.

Hij wijst naar een bord met “Domie’s toen”

maar zij gaat er niet mee akkoord.

Ze zijn onderweg naar de “Jeux de Boules”,

haar baseball-cap weert de zon.

Hij zwaait naar de teamleider van de poule,

“Zeg, draai daar de auto maar om.”

Twee oude mensen, hij groot, zij klein,

hij zwaaiend met armen en benen.

Zij knijpt de tas met ballen haast fijn,

heeft moeite hem bij te benen.

Wankelend gooit hij een bal op het pad,

de wedstrijd is begonnen.

Twee oude mensen gaan voldaan weer op pad,

zij hebben vanmiddag gewonnen!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gepubliceerd in de bundel: "Granaatjes met een gouden slot"

Het Snorrelaantje

Hier liepen wij

toen we nog kinderen waren,

op onze schoudertjes

het grote linnenrek,

de armen vol

verschoten veloursgordijnen

in onze jaszakken

verweerde knijpers

en een broodje spek.

In de zelfgebouwde tent

tussen de bessenstruiken

vertelden we elkaar

hoe spannend de vakantie was

met deuken in de knieën

van scherpe schelpjes

in ‘t geplette gras.

We fantaseerden

over blijven slapen

maar bij het uitproberen

achter ons eigen huis

vluchtten we nog

voor het donker was

bij ’t horen van

een egeltje

langs ons matras…

Coby Poelman-Duisterwinkel

In de groei

Wat is een kiem

vroeg ze

tussen

twee happen door

ze las een krantenkop

en dacht

dat iemand

erin was gesmoord.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gepubliceerd in de bundel 'De voordracht'

Opwindende dirigent

Vol aandacht kijkt hij naar de dirigent,

in zilverfolie vormgegeven,

het ragfijn webwerk

geweven om zijn handen

houdt zijn blik gevangen.

Dan spreekt hij uit

wat in hem opgeroepen wordt.

Zo stond hij vroeger,

de armen als die dirigent,

ertussen strengen wol

die zij tot kluwens wond,

zijn armen zwenkten

op haar swingbeweging.

Nog voelt hij hoe de strengen

zijn handen met een streling

in de ruimte deden zweven,

daar waar het zachte rood

haar handen oversteeg,

het binnenin hem zingen bleef.

Coby Poelman-Duisterwinkel