De piano in het Pand (4)

Als piano maak ik heel wat mee. 

Sinds september word ik op de woensdagavonden weer bespeeld. 

Het Martinikerkkoor is weer begonnen met de repetities en dat klinkt mij als muziek in de oren! 

Alles gaat heel anders dan ik gewend was. 

De samenstelling van het koor is veranderd, ik word door iemand anders bespeeld en op mijn stander staat nu muziek die gearrangeerd is door de dirigente zelf! 

Ik weet gewoon niet wat ik hoor! Het klinkt zo sprankelend en de zangers hebben er heel veel plezier in. 

Bekende liederen zijn muzikaal op een creatieve en speelse manier bewerkt tot iets heel nieuws! 

De stukken worden afgestemd op de stemmen van de zangers en ze krijgen zelfs muziekles. Er wordt gesproken over 8 voets en prestant 16 en bij de grondtoon mogen ze zelf hun beginnoot ontdekken en als ze het goed hebben worden ze gecomplimenteerd. 

Het is een feest hier in het Pand op de woensdagavond. 

En als er een keer mensen ontbreken wordt er gewoon een tenor ingezet bij de sopranen en het klinkt allemaal. 

Kijkt iemand teveel in de map en te weinig naar de dirigente? Dan heeft ze daar een heel grappig foefje voor haha, ik begin naar de woensdagavonden uit te kijken. 

Coby Poelman-Duisterwinkel

Een engel in het gebouw

Op een lenteavond in 2022 waren de dirigente van ons koor, mijn man en ik maar met ons drieën op de koorrepetitie.

De rest had een reden om er niet te zijn.

De dirigente had ons nog gebeld met de vraag om de repetitie dan maar over te laten gaan maar wij hadden een van de bassen beloofd om zijn baspartij voor hem op te nemen en vonden bovendien afspraak is afspraak en beloofd is beloofd dus wij gingen.

Wat een geluk dat we toch gegaan zijn.

Want er gebeurde iets moois!

We hadden het orgel nog niet eens uit de kast toen er een man verscheen.

Hij vertelde dat hij pas in de stad woonde en zich aan het oriënteren was.

Hij hield van zingen en toneel en hij zocht een kerkelijke gemeente en had zondagavond een dienst in onze kerk meegemaakt en dat was hem heel goed bekomen. Hij was gaan kijken op de website en zag dat er een koor was dat woensdags repeteerde in het gebouw vlak achter zijn huis.

Hij besloot er eens te gaan kijken...

Hij zingt tenor! Hoera dacht mijn man die ook tenor is.

Hoe bijzonder dat we toch de drang gevoeld hadden om te gaan! Hij kwam als geroepen!

Dat hebben we hem ook laten weten dat hij zeer welkom was en hij voelde zich helemaal thuis bij ons en heeft ook nog eens een prachtige bescheiden tenorstem die heel mooi kleurt bij de stem van mijn man. Hij zong na enige oefening de stukken van die avond zo mee.

We hebben een heerlijke zangavond gehad met deze nieuwe aanwinst.

Hij hoopte er de volgende keren ook weer te zijn.

Wat hadden we gemist als we niet waren gegaan....

Voor ons was dit een ervaring van een engel in het gebouw!

Inmiddels zingt hij al weer twee en een half jaar mee en zo nu en dan hebben we het er nog wel eens over hoe hij bij ons binnenkwam. Reden te meer om de koorrepetities waar dan ook vooral door te laten gaan.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Hoortoestel, zal ik wel, zal ik niet.....

We krijgen een mailtje van vrienden. Ze attenderen ons op een advertentie van een hoorspecialist. Ik moet even lachen om de humoristische manier van schrijven. Ons kent ons... Ik heb het onderwerp al eerder met mijn man besproken. Hij loopt er nog niet warm voor. Eén van onze zangers die naast hem staat in het koor heeft hem laten weten dat hij aan het experimenteren is met hoortoestellen en nu een apparaat op proef heeft. Mijn man houdt nauwlettend in de gaten hoe het zijn buurzanger bevalt. Na de proefperiode heeft de buurzanger zijn apparaatjes teruggebracht en ging bij een concurrent te rade. De apparaatjes die hij daar kreeg bevallen hem beter al is het nog niet je van het...

Toen we op een zondagmorgen plaats namen op de bank bij vrienden van ons, de bank zonder tegenlicht omdat de vriend die al een tijdje een hoortoestel heeft dan beter kon liplezen hadden we ook wat bedenkingen bij de werking ervan. Een bas in ons koor beschikt ook over een hoortoestel maar we moeten alles een paar keer herhalen omdat hij ons moeilijk kan verstaan... We hebben dus nog steeds onze bedenkingen bij de hoortoestellen van vandaag de dag en dat is de reden dat het nog wat uitgesteld wordt. Hij zegt wel eens er moet wel vreselijk veel aan die dingen verdiend worden want er wordt zo veel reclame voor gemaakt…

Die avond zijn we bij vrienden op bezoek van wie de man ook hoortoestellen heeft. Ik vraag hem hoe ze bevallen. Hij maakt een gebaar met zijn hand van: praat me er niet over…. En dan ontspint zich een heel verhaal van falen van het apparaat, bezoekjes aan de specialist die het meeneemt naar achteren en terugkomend vertelt dat het weer klaar is, overtollig oorsmeer enz. enz. Als we alles aangehoord hebben zeg ik tegen manlief: misschien kunnen we toch beter nog maar even wachten dan, zo slecht is je gehoor ook weer niet. Hij veert op, zijn gezicht begint te stralen en als we thuis zijn en ik opmerk dat het wel lijkt of hij opeens veel beter hoort, of dat soms komt door onze slotconclusie laat hij weten dat het inderdaad nu opeens veel beter gaat en hij kijkt mij zo gelukkig aan….

Coby Poelman-Duisterwinkel 

De microfoon

Als microfoon ben ik heel kwetsbaar, dat weten heel veel mensen niet maar er wordt altijd op mij gescholden. De microfoon deed het weer niet, heb jij er iets van verstaan? Ik krijg het altijd op mijn kop terwijl ik niet anders doe dan aansluiting maken. Er wordt van alles gedaan om mij zo goed mogelijk te bedienen maar weet je wat het is? De mensen die mij gebruiken weten niet hoe ze met mij om moeten gaan. Er zijn maar weinigen die echt vertrouwd met mij zijn.

Er zijn mensen die steeds om mij heen kijken als ze praten. Ze duiken dan weer rechts en dan weer links naast mij op, dan zien ze het publiek wel maar het is de bedoeling dat ze met hun lippen voor mij blijven staan want als ze steeds om mij heen dralen missen ze mij en komt hun geluid niet over.

Je hebt ook van die mensen die bang voor mij zijn, ze nemen zoveel afstand of ze duiken onder mij of buigen over mij heen. En altijd krijg ik de schuld.

Daarom neem ik vandaag maar even het woord. Lieve mensen, als jullie willen dat wat jullie zeggen helder en duidelijk overkomt kom dan met je lippen dicht bij mij. Luister of ik overbreng wat je zegt, het is vaak goed hoorbaar. Blijf dichtbij met je lippen. Denk maar gewoon dat ik een oor ben waar je in moet spreken omdat je in een zaal vol mensen bent. Zolang je maar dicht bij dat oor blijft zal iedereen je horen. Ik zal je eeuwig dankbaar zijn als ik niet altijd de schuld krijg van jouw wegkijken. Doe het voor mij, alsjeblieft…..

Coby Poelman-Duisterwinkel

De piano in het Pand (2) en (3)

Vanavond wordt er weer gezongen. Het is maar een klein groepje deze keer, veel afmeldingen.

Er is me zojuist iets duidelijk geworden. Er is een reden dat collega orgel de voorkeur kreeg. Er is iets met mijn lessenaar. Er mist een plankje waar de muziek op gezet kan worden.

Die wordt nu steeds uitgestald op mijn klep maar dat is lastig voor degene die mij bespeelt, vooral wanneer diegene leesvlakjes in de bril heeft. De muziek staat te hoog en doordat de muziek te hoog staat ziet een deel van de koorleden de dirigente niet die mij bespeelt.

Eén van de alten kijkt om zich heen of er iets in de omgeving is dat een tijdelijke oplossing kan bieden. Opeens valt haar oog op een plankje dat tussen mijn achterkant geklemd zit. Ze probeert voorzichtig om mij geen pijn te doen of ze het er tussenuit kan krijgen en ja, dat lukt! Laat dat nou net het plankje van de lessenaar zijn…. Er zitten 6 gaatjes in waar de scharniertjes van mijn klep op passen.

Het punt is alleen nog om er 6 schroefjes op maat bij te zoeken.

Eén van de sopranen heeft thuis bakken vol kleine schroefjes die ooit van een meubelmaker geweest zijn en zij neemt het plankje mee naar huis in de hoop de volgende week mijn lessenaar te repareren. Ze is heel goed met schroevendraaiers. Wat zal ik daar van opknappen! Ik hoorde vanavond dat collega orgel waarschijnlijk niet meer terugkomt. Het Repaircafé heeft hem opgegeven. Er kan nog geprobeerd worden of een echte orgelhersteller hem wel kan repareren maar misschien kost dat wel heel veel geld. Dan zou het toch fantastisch zijn als ik de taak van collega orgel weer helemaal kan overnemen? Ik verheug me!

Coby Poelman-Duisterwinkel

De piano in het Pand (3) 

De hele week heb ik me erop verheugd. Vanavond is het zover. 

Zou de sopraan de juiste schroefjes hebben kunnen vinden om mijn lessenaar te kunnen repareren? Daar komt ze! Ze overlegt even met wat mensen, er wordt een doosje geopend, ik zie enkele schroevendraaiers. 

Om de beurt zijn er mensen aan het draaien en wordt er aan mijn lessenaar gepeuterd. Wat fijn, al die aandacht. 

Aan hun gepraat te horen is nu de juiste schroevendraaier gevonden en even later hoor ik het. Mijn lessenaar is gerepareerd! 

De dirigente kan haar stukken erop leggen en kan nu weer oogcontact maken met de koorleden. Wat zijn ze allemaal blij! 

De voorzitter bidt en in zijn gebed klinkt ook de dankbaarheid door. Het inzingen begint en ik begrijp dat dit de generale repetitie is voor de laatste zondag van het kerkelijk jaar. 

Ik geniet van de mooie teksten die ik hoor en de mooie klanken. Bijna iedereen is er vanavond. Wat heerlijk dat ik nu weer optimaal dienstbaar kan zijn aan dit koor. 

Ze brengen een vredige sfeer in het Pand en daar mag ik deelgenoot van zijn. 

Aan het eind van de avond wordt mijn lessenaar weer keurig dichtgeklapt zoals in vroegere tijden en de klep sluit zich daar weer passend omheen. 

Ik wordt weer op mijn plek gezet en knik dankbaar. Tot volgende week allemaal, ik verheug me! 

Coby Poelman-Duisterwinkel

De piano in het Pand

Het was op een gewone doordeweekse avond. De koorleden druppelden binnen en enkelen van hen haalden collega orgel uit de kast en zetten die op de stander zoals elke repetitieavond. Degene die altijd de stekker in het apparaat deed was er nog niet dus anderen probeerden contact te maken. Ik hoorde wat gemorrel en gepraat maar ze kregen collega orgel niet in contact.

Ik zag het allemaal gebeuren en ik heb me al jaren afgevraagd waarom ze mij niet gewoon mijn werk lieten doen maar vanavond werd ik opeens dienstbaar, ze  kwamen naar mij! Er werd aan mij getrokken en voor ik er erg in had stond ik omgekeerd in de zaal. Mijn achterkant werd uit het stof gehaald en daar stond ik in al mijn glorie.

Er werd gebeden, gevraagd om een zegen en daarna werden mijn toetsen beroerd door de dirigente van het koor. Zachte doorleefde vingers lieten mij prachtige klanken voortbrengen. Inzingoefeningen werden ze genoemd. Voor mijn achterkant stond het koor, ik hoorde 4 alten, 3 sopranen, 2 bassen en zelfs 4 tenoren. Ze zongen mooi synchroon met mijn klanken. Er klonk vreugde in door. Tussen de mooie psalmen en liederen hoorde ik iets wat me zo goed deed, ze waren blij met mij. Ze vonden me mooier klinken dan collega orgel, dat ze niet eerder naar mij omgezien hadden vroegen ze zich nu af….

Ik glansde van achterkant tot toetsen, wat voelde ik me gestreeld. Al die jaren dat ik daar sta ben ik nooit in tel geweest. Altijd mocht collega orgel het koor begeleiden. Ik was daar best vaak verdrietig van maar ja, gewoontes zijn vaak zo moeilijk te doorbreken. Soms moet er eerst iets gebeuren om mensen op andere ideeën te brengen. Hoe noemen mensen dat ook al weer, iets van dood en brood.

Maar lieve mensen, mijn avond kon niet meer stuk, dat begrijpt u wel, wat heb ik genoten! En wat het mooiste is, het bleef niet bij die ene avond, ik heb mijn dienstbaarheid nu al enkele weken betoond en voel me nu al heel sterk verbonden met dit koor. Collega orgel is nu in het gebouw naast het Pand, bij een Repaircafé. Ik ben zo benieuwd wat er gebeurt als hij terugkomt… Voorlopig geniet ik van mijn nieuwe rol en doe mijn best. Nog even en dan is het weer repetitieavond. Ik verheug me!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geluidsoverlast

Op een warme zomeravond fietsen we naar een klein kerkje. Ons koor werkt mee aan een dienst die daar gehouden wordt. Bijna bij het kerkje zien we de organist fietsen. Hij roept ons iets toe. We vinden de deur op slot en begrijpen nu waar de organist is. Hij komt terug met een man die de deur los maakt. Ik begrijp dat de man niet de sleutelbewaarder is maar hij kon toch aan de sleutel komen. Voor hij weggaat waarschuwt hij ons dat we de deur dicht moeten houden want hij wil geen geluidsoverlast. 

We komen de kerk binnen en treffen in het midden allerlei kratten met spullen aan en enkele stapels stoelen. Er is niets voorbereid voor een te houden kerkdienst. Organist en koorleden beginnen de rommel op te ruimen en de stoelen op hun plek te zetten. Iemand van hen gaat met een doek over banken en stoelen om stof weg te halen, een ander veegt de ruimte. Tegen de tijd dat de rest van het koor en een commissielid arriveren is de kerk toonbaar. We hebben een eigen orgeltje mee. Het inzingen van het koor kan beginnen maar o wee, de deur staat even open en de man van de sleutel trekt hem boos dicht met de woorden: "Wel de deur dicht houden, we willen geen lawaai horen." 

Als we bijna klaar zijn met inzingen komen enkele kerkgangers binnen en laten de deur open staan. Dan verschijnt de man van de sleutel weer, deze keer witheet. Hij schreeuwt naar de organist en die schreeuwt terug. Ze blijven een tijdje schreeuwen en de een trekt de ander naar buiten. Als de situatie uit de hand dreigt te lopen loopt één van onze koorleden naar buiten en spreekt de boze man van de sleutel rustig aan. De organist ziet zijn kans schoon en vlucht de wc in waar hij de deur op slot doet. De man van de sleutel (op klompen) is iets kalmer nu en de beide mannen praten in rust verder. De echtgenote van de boze man komt ook nog haar beklag doen.

Als ze gekalmeerd vertrekken wordt de organist geroepen en kunnen we verder maar de organist durft geen noot meer te spelen tot de dienst begint en de deur dicht gaat. Het is een goede dienst met best wat publiek. Enkelen van hen hebben iets meegekregen van wat er zich voor de dienst afspeelde. Gelukkig is het goed afgelopen maar wat kun je als koor in vreemde situaties verzeild raken. Als we later op de repetitie vierstemmig zingen “Wij zoeken in Uw huis Uw aangezicht o Here, naar vrede smachten wij, naar stille innigheid…” denk ik bij mezelf; hoe actueel zijn deze oude woorden….

Coby Poelman-Duisterwinkel

Woordenschat

Anderhalf is hij nu, zijn woordenschat heeft zich enorm uitgebreid.

Als mamma iets zwarts omhoog houdt en vraagt wat is dit, roept hij met een grijphandje in de lucht; aftanbediening! Op opa’s auto ontdekt hij de o van opa, op het nummerbord van mamma’s auto de j van jas en in zijn boekje wijst hij de b van beh, de a van aap, de p van pappa en de m van mamma.

Dan komen de kaartjes aan de beurt. Hij noemt op wat mamma omhoog houdt. Olifant, siraf, banaan, mijn oren en ogen staan versteld van alle woorden die daarop nog volgen. Zes weken waren ze met vakantie. Dan staat hij op en pakt me bij de hand. Omma, huis, hij neemt me mee naar binnen, loopt naar de fruitschaal; appel, noot, peer, hij trekt een kastje open; pannen. We lopen weer naar buiten. Opa, hoed, bal, abei, zijn vingertje gaat omhoog, hij hoort een grasmaaier, een hond, een vliegtuig, buurkinderen die hij niet kan zien door de heg. Omma, hij pakt mijn hand en neemt me mee om de heg, hij wil de kinderen zien, hij ziet een doorgang maar mag daar niet komen.

We lopen terug langs mamma’s auto met de j van jas en opa’s auto met de o van opa, hij draait even aan de trekhaakknop, wijst naar de poes en dan zijn we weer bij mamma en opa.

Waar is de baby, zegt mamma, hij trekt haar shirt omhoog en wrijft over haar buik. Dan moet mijn shirt eraan geloven. Nee, omma heeft geen baby in de buik. Oma is de mamma van mamma. Mamma is oma’s kindje. Hij dribbelt alweer naar de grote bal. O, wat een schat. Niet in woorden te vatten.

Coby Poelman – Duisterwinkel

Geschreven in 2016

De punchmachine

Coby, ik heb een nieuwe kringloop gevonden in de stad. Zullen we daar even kijken?

“Buurtkringloop” lees ik op een pand. 

We zetten de fietsen op slot en gaan naar binnen.

Meteen bij binnenkomst zie ik hem staan. Er hangt een briefje aan: Naaien zonder draad.

Dat maakt mijn nieuwsgierigheid nog groter. 

Mijn hekel aan naaimachines hangt samen met de gevoelige draadspanning en het knappen van en steken van draden door naalden.

Wow, dat is toch te gek, dit is net wat ik zoek. Naaien zonder draad.

Ik lees het briefje aandachtig door en de winkelbedienden zijn zeer geschikt. 

Eén van hen heeft al een you tube filmpje voor me opgezocht om de machine te demonstreren. 

De mooiste creaties komen onder de naaivoet vandaan. 

Het geheim is dat de materialen die je gebruikt door de naalden met weerhaakjes de delen op elkaar naaien, wat aan vilten doet denken.

Het is wel zaak om materialen te gebruiken die iets wolligs over zich hebben, anders hecht het niet op elkaar. 

Mocht de machine niet doen wat hij moet doen mag ik hem terugbrengen en krijg ik het geld retour. Wat een service! 

Omdat we op de fiets zijn en nog even uit eten willen in de stad mogen we hem later in de week ophalen.

In opgewekte stemming om mijn mooie aankopen, er lagen ook nog mooie kralen, fietsen we verder. 

Onderweg maak ik al plannen wat ik er allemaal mee wil gaan doen.

Daar is hij dan. Mooi lichtgewicht ding. 

Ik til hem zo op mijn bureau. 

Stekkertjes erin, voetpedaal op de grond, proeflapje en wollen draadjes, proberen maar. 

Wow wat superleuk is dit. 

Aan de voorkant zie je gewoon de draadjes die ik gebruikt heb en aan de achterkant hebben zich mooie viltrandjes gevormd. Hij doet het! Hij hoeft niet terug.

De volgende dag weer op kringlooptocht, nu op zoek naar pluizige wol want op internet heb ik gezien hoe met die machine gewerkt wordt. Men trekt een wollige draad wat uit elkaar en legt het los op de te versieren stof. Met de naalden er overheen en ziedaar, een mooi vlak ingekleurd.

Bij twee kringloopwinkels zijn heel veel bollen wol met prachtige kleurtjes. 

Met een tas vol knotjes en bolletjes en een effen fleece sjaal rijden we huiswaarts. 

Het feest kan beginnen!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gestruikeld (n.a.v. Aritha's blog)

 

 Terug van de tandarts, blij met de herstelde tanden.

Onlangs las ik een blog van Aritha over vallen en opstaan en wat je ervan kunt leren. Het is nu twee maanden geleden dat ik tijdens een wandeling ben gestruikeld. Wegwerkers hadden het wegdek gefreesd en omdat de stoep was opgebroken moest ik over de weg. Nu is mijn wandeltempo vrij rustig en ik had dan ook nooit verwacht dat mijn val zulke grote gevolgen zou hebben. Ik viel op mijn handen maar veerde door en mijn mond klapte op het gefreesde wegdek. Eén van de wegwerkers kwam me te hulp maar ik was al opgestaan. Op het moment dat het gebeurde dacht ik nog, dat valt mee maar toen ik met mijn tong over mijn voortanden gleed besefte ik dat het erger was dan ik dacht. Dat werd bevestigd toen ik even vluchtig in de zijspiegel keek van een geparkeerde auto. Mijn lippen leken gescheurd en onder mijn neus was een flinke wond. 

De huisartsenpost was vlakbij maar de deur was gesloten. Voorjaarsvakantie. Ik ging lopend naar huis met mijn hand onder mijn kin om het bloed op te vangen. Een andere wegwerker bood me nog een doek aan maar dat leek me niet zo hygiënisch. Onderweg kwam ik automobilisten tegen die geschrokken naar me keken. Drie straten verder zag ik een buurtbewoonster en zij zag mij. Tegelijk vroeg een jonge vrouw of ik gevallen was. Mijn buurtbewoonster opende het portier van haar auto toen ik de vrouw te woord stond. Ik breng je even naar de dokterspost zei ze en in haar auto vertelde ik dat die gesloten was. Ze belde de vervanger en terwijl ze me thuisbracht kwam mijn man ook thuis. Hij schrok enorm en terwijl mijn buurtbewoonster wegreed nam hij het van haar over. Ik kon bij de vervanger terecht en die verzorgde de wonden en ik kreeg een tetanusprik. 

Daarna kon ik bij de tandarts terecht die de scherpste randjes even glad maakte en foto’s nam en een testje deed of de wortels nog in tact waren. De tanden zaten nog vast en ik reageerde op de pijnprikkels. Over een week was de lip wel geheeld en kon hij mijn tanden herstellen.

Na een week waren inderdaad de lippen geheeld en de wondkorstjes afgevallen. En toen ik klaar was bij de tandarts zag ik in de spiegel dat er niets meer te zien was van mijn val, alleen nog een beetje een gezwollen lip. Dankbaar en opgelucht fietste ik naar huis.

Nu, twee maanden later voelen mijn lippen nog steeds een beetje doof en voelt het nog wat hard in de lip maar elke dag wordt het iets beter.

Ik ben een dag na de val teruggelopen naar de valplek omdat ik niet begrijpen kon hoe het kon gebeuren dat ik zo raar gevallen was terwijl ik zo rustig wandelde. En ik mag me best een geoefende wandelaar noemen want ik wandel al meer dan veertig jaar iedere dag.

Met knikkende knieën en heel voorzichtig ging ik kijken en zag in het wegdek op de valplek een schuine opstaande rand die in het zonlicht niet opgevallen was. De wegwerker die alles gezien had was ook erg geschrokken. “De meesten die vallen staan meteen weer op zei hij maar u bleef even liggen.” Dat herinner ik me wel, ik bleef even liggen om te voelen of mijn mond bloedde.

Maar ik heb nog vaak aan zijn woorden gedacht. Enkele weken later hoorde mijn man bij de huisarts dat er meer mensen gevallen waren in het dorp. Dat gaf mij toch weer mijn zelfvertrouwen terug want dat was ik wel even kwijt.

Dit leerde Aritha ervan:

❤️ dat praten (ervaring delen) goed is
❤️ dat hulp vragen geen zwakte blijkt te zijn
❤️ dat omzien naar elkaar goud waard is

❤️ dat ontvangen meer heilzaam is dan ik dacht

 

Ik kan dat helemaal beamen.

Coby Poelman-Duisterwinkel

 

 http://kostbaar.blogspot.com/2021/04/vallen-en-opstaan-en-ervan-leren.html

De ervaring van zingen

Als u zingt in de dienst, denkt u dan ook na bij wat u zingt?

Beleeft u de woorden die u zingt ook met hart en ziel?

Bij mij is dat de ene keer heel sterk en een andere keer wat minder.

Toch doet het iets met je als je de woorden die je samen zingt in de kerk heel intens beleeft.

Dan zing je je als het ware naar de Heer toe. Dan word je zo blij van binnen dat je bijna niet stil kunt blijven zitten.

Als ik geraakt wordt door de prachtige woorden die we zingen, dan kijk ik om me heen of mijn broeders en zusters dat ook zo beleven.

Heel soms ontmoet ik dan een paar ogen waarin ik herken dat die broeder of zuster het ook zo beleeft en dan ervaar ik een gezamenlijke vreugde in het geloof.

Een familiemoment met Vader.

Als kind zong ik met mijn broer en zussen psalmen bij het orgel in onze huiskamer en vader speelde.

Een paar jaar geleden klampte een vrouw me aan in de supermarkt.

“Zal ik die es wat vertellen? Joe zongen vroeger bie joe ien koamer bie t örgel en den bleef ik wel es stoan te luusteren want dat von ik zo mooi!”

Het zingen in onze erediensten zou zomaar een soortgelijke reactie kunnen uitwerken.

Wie weet staan hier buiten ook wel eens mensen stil om te luisteren en zo zou er wel eens een stille wisselzang kunnen ontstaan.

In het Martinikerkkoor hebben we Psalm 121 eens in een wisselzang naar elkaar toe gezongen.

De vrouwen draaiden zich om richting mannen. De rillingen gaan je over de rug als je elkaar toezingt: De zon zal u niet schaden, de maan doet niets ten kwade.

Op zo’n moment beleef je wat je zingt. Dan gaat de hemel open.

In deze kerk hebben we elkaar ook eens toegezongen. Het was een zegenbede.

Bij het uitgaan van de kerk. We stonden en konden ons gemakkelijk naar elkaar toe draaien.

Dan ervaar je dat tekstbelevend zingen op zijn best en verlaat je zingend de kerk, de wereld in.

En wat was nu mijn nieuwste focus-ervaring? Ik sprak hierover met onze buurman die op bezoek was en las hem voor wat ik hier vandaag in de kerk ging vertellen. Het was een mooie opening voor een goed geloofsgesprek.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Maatje groter

Soms word je in het leven geconfronteerd met kleine veranderingen. Eén daarvan is dat je een maatje meer krijgt met alle gevolgen van dien.

Kom je in de winkel, dan zijn er rekken vol leuke charmante kledingstukken maar die gaan meestal maar tot maat D. Heb je een grotere maat nodig dan moet je eigenlijk een speciaalzaak bezoeken maar als je gewend bent altijd bij de kringloop te kopen dan schrik je je wezenloos als je voor een kledingstuk dat bijna niemand ziet 90 euro moet neertellen.

Dan wordt je creativiteit geprikkeld. Het wordt een sport om te zoeken naar creatieve oplossingen.

Je krijgt opeens oog voor maattabellen en aan de hand van de instructies leer je hoe de maat te meten. Dan begint de kringlooptocht. Je let opeens op andere dingen dan op jurkjes, bloesjes, rokjes, broeken. In je hoofd heb je de merknamen onthouden van de speciale aanbevelingen voor goed zittende kleding op dit gebied. 

Dan opeens na ongeveer 8 kringloopzaken te hebben bezocht zie je bij de 9^e wat je zoekt. Opgewekt reken je af. 1,50 voor een topmerk in nieuwstaat. Op naar de volgende kringloop.

Inmiddels is het gelukt om 7 prachtige exemplaren te bemachtigen voor totaal 11 euro.

De een zit wel beter dan de ander maar met wat naaiwerk zijn ze inmiddels allemaal prettig te dragen. Die met de afzakbandjes hebben 10 cm. boven de sluiting een elastiek van linker naar rechter schouderbandje gekregen in bijpassende kleur. Die iets te strak zat is voorzien van een verlengstukje aan de sluiting, die omhoog kroop heeft de verstelbandjes op maximaal en steekt toch weer die metaalallergie de kop op dan is een half inlegkruisje zo bereidwillig om zich er tegenaan te laten vlijen.

Ik mag tegenwoordig voor meer personen uitkijken naar een maatje meer. 

Coby Poelman - Duisterwinkel