dat ik niet ben geprikt,
het fluistert in het donker,
te zwak zijn stem en longen.
Het is te laat
ziet hij aan haar gezicht,
hij hoort de adem stokken
van wie er naast hem ligt.
Het zijn de laatste woorden,
dan dooft het licht.
Coby Poelman-Duisterwinkel
hij schijnt in de Turfsingel,
verwarmt het huis van wie er woont
als een gezonden engel,
brengt in het donker van de nacht
een ongewoon bericht;
dank dat je aan Hem hebt gedacht,
Hij brengt je graag Zijn licht
omdat jij hier Zijn licht verspreidt
in deze grote stad
met zicht op Godes heilig huis
kruist Hij vandaag jouw pad.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Onduidelijke signatuur
Ik zie een echtpaar met een zoontje
in tijden van hoe mooi het was,
dan wordt het doek kapotgeschoten,
zonnige bloemen bedekt met as.
Kleuren worden troebel,
eveneens de geest,
hoop leeft aan de randen
van wat vredig is geweest.
Verdreven naar de vreemde,
nergens een eigen plek,
altijd op je hoede,
klaar zijn voor vertrek.
De rode draad is wazig,
de toekomst onbekend
maar aan de horizon schijnt licht
waar de penseelstreek wendt.
De hoop is bijna zichtbaar,
ik kijk van dichterbij,
opeens beweegt iets op het rood,
kijk nou, een honingbij!
Coby Poelman-Duisterwinkel
Geschreven n.a.v. het boek "De bijenhouder van Aleppo" van Christy Lefteri
