Sprankelend
spiegelglad
glibberig ijzelpad,
ijzertjes onder
mijn laarzen
geklemd,
kerkbodes
rondgebracht
klepperdeklapperstaps,
missie is weer
volbracht,
‘t liep ongeremd.
Coby Poelman -
Duisterwinkel
woensdag 20 januari 2016
vrijdag 15 januari 2016
Mijn vader
Al zo vaak schreef ik over moeder
maar eigenlijk nooit over hem
terwijl ik zoveel met hem optrok,
nog hoor ik soms zijn tweede stem.
Als ik in bed lag bespeelde hij het orgel
ik luisterde stil naar het oefenspel,
de psalmen en gezangen die hij speelde
lukten zonder oefenen ook wel.
Soms denk ik aan hem als ik zaagsel ruik
dan zie ik hoe hij in de werkplaats werkte.
Wat hij daar maakte vond ik puik
al denk ik dat hij daarvan niet veel merkte.
Als hij het orgel in de kerk bespeelde
mocht ik soms bij hem spelen met mijn pop,
ik weet nog dat hij pepermunten deelde
en die van mij was altijd heel snel op.
Ook ging hij wel eens met me schaatsen,
met onze armen voor gekruist,
ik zag de ijzers in het ijs weerkaatsen,
we bleven dan heel lang van huis.
We gingen eens naar ‘t vuurwerk kijken
maar daarvoor was ik vreselijk bang
en toen ik dat aan hem liet blijken
verliet ik op zijn schouders het gedrang.
Ik was pas negentien toen hij al heenging.
Hij haalde net de zestig, ’t was zo onverwacht,
pas nu ik ’t schrijf komt de herinnering
weer aan zijn liefde en dat geeft me kracht.
De liefde voor muziek die hij me meegaf,
die nog na zoveel jaren mij behaagt
troost mij zoals de Herder met zijn staf,
dan voelt het even weer of zijn muziek mij draagt.
Coby Poelman-Duisterwinkel.
Gepubliceerd in: "Velden vol melodieën" (2016)
maandag 11 januari 2016
Opzichtige eend
zoals zovele in
die tijd
maar op een dag was
er een man
die mij wat
krapjes vond,
hij maakte mij wat
groter,
ik werd iets
minder rond,
hij reed met mij
door heel het land,
en velen keken op,
een eend als ik was
heel uniek,
het land stond op
zijn kop,
het klinkt
misschien een beetje raar
maar wie doet uit
de doeken
waarom bleef ik
onopgemerkt
in wereldrecordboeken?
Coby Poelman-Duisterwinkel
Uit: "Velden vol melodieën" (2016)
De vader van mijn vriendinnetje had gouden handen.
Als het gezin groter werd maakte hij de auto langer.
woensdag 6 januari 2016
Er staat iemand voor de deur
Wilt u ook iets geven voor…
zo’n zeven keer per jaar,
dan voor dit, dan voor dat,
paadje op, paadje af,
de bus is nog niet zwaar.
Wie ik niet thuis tref
schrijf ik op,
morgen weer een ronde,
soms doet de bel het niet,
dan loop ik achterom.
Achter zoveel deuren
een wereld van verschil
in kleur, in smaak, in geuren,
of ‘k even wachten wil…
’t Is overal hetzelfde,
waar is mijn portemonnee,
men is meestal welwillend
maar soms tref je ook nee.
Eens liep ik voor het Beatrixfonds
toen iemand zei: ja daaag,
die heeft toch zeker geld genoeg,
daar doe ik niet aan mee.
De deur viel krachtig in het slot,
daar stond ik, toch wel komisch.
Collecteren is een vak apart
maar elke keer weer lonend.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Uit "De voordracht"
Uit "De voordracht"
maandag 4 januari 2016
De winnaar van de give-away is bekend
Ik weet niet wie Lineke is en hoe ze van achternaam heet. Wil Lineke even een mailtje sturen met haar adres, dan stuur ik de give-away naar haar toe. Van harte gefeliciteerd Lineke!
Abonneren op:
Posts (Atom)